ReadyPlanet.com


จิตรกร ผู้ผลิตงานศิลปะ ผู้ศึกษางานศิลปะ เป็นคนอ่อนไหว?


ศ.ศิลป์ พีระศรี กล่าวว่า ชีวิตสั้น ศิลปะยืนยาว (Ars Longa Vita Bravis) ดูเหมือนว่าคำกล่าวนี้จะมิใช่คำกล่าวที่เลื่อนลอยไร้เหตุผล เหตุเพราะ ศิลปิน หลายๆ ท่าน ล้มหายตายจาก โลกนี้ไปนานแล้ว แต่ทว่าผลงานของศิลปินเหล่านั้น กลับมิได้ ล้มหายตายจากตามเจ้าของผลงานไปด้วยเลย ความงดงามแห่งศิลปะนั้น ช่างเป็นสิ่งที่น่าอภิรมย์อยู่นิจนิรันดร์กระนั้นหรือ?

เบื้องหลังผลงานอัดงามงด ชีวิตของ ศิลปิน ผู้ผลิตผลงานทางศิลปะอันงดงามนั้นเล่า จักงดงาม ดังเช่น งานศิลป์ ที่เขาได้ทุ่มเทชีวิตผลิตและเสกสร้างขึ้นไว้ด้วยหรือไม่? คำถามนี้ชวนให้หาคำตอบยิ่งนัก

ชีวประวัติของ  Vincent van Gogh  และ Pablo Picasso สองศิลปินเอก ผู้มีชื่อเสียง กระเดื่องโลก คงจะทำให้ท่านผู้อ่าน มองเห็นอะไรบางอย่าง


 



Vincent van Gogh (1)



ผู้ตั้งกระทู้ กวิน :: วันที่ลงประกาศ 2008-10-09 11:32:17


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (1847846)

ชีวประวัติ วินเซนต์ แวนโก๊ะ (Vincent Van gogh)  ค.ศ.1888 ป่วยเป็นโรคจิตและทะเลาะกับ พอล โกแกง (Paul Gauguin) จนถึงกับตัดหูข้างซ้ายของตน ต่อมาได้รับการรักษาในโรงพยาบาลในเมืองอาร์เลส แชร์ทเรอมีและอูฟร์ (2)


 

"เมืองอาร์ลส์ นี้สะท้อนชีวิตของชาวโรมันในยุคโบราณได้ดีที่สุด เพราะมีทั้งโรงละครกลางแจ้ง สนามประลอง และสุสานเลอาลิสกอง (Les Alyscamps) ให้ชม ถนนเลลิซ (Les Lices) นั้นร่มรื่นไปด้วยต้นไม้และร้านกาแฟกลางแจ้งดูน่าสบาย จนอดสงสัยไม่ได้ว่า แวนโกะห์มีปัญหาอะไรนักหนาจึงเศร้านักเมื่อพักอยู่ที่เมืองนี้" (3)


 

"จิตรกรบ้า ก็คือชื่อที่ใครๆใช้เรียกเขา วินเซนท์ แวนโกก์ แวนโกก์มีความพยายามในการฝึกฝนตนเอง โดยมีน้องชายเป็นผู้ช่วยเหลือเรื่องเงินมาโดยตลอด คนอื่นเริ่มมองว่าเขาบ้า เพราะว่าเขาเขียนรูปจนลืมดูแลตนเอง ในที่สุดเขาก็ได้มาเขียนรูปที่ปารีสและเกิดกลุ่มจิตรกรอิมเพรสชันนิสม์Impressionism) ขึ้นมา ผลงานโดยมากของเขาไม่สามารถขายได้ แต่เขาก็พยายามถึงที่สุด และเขาก็ต้องเข้ารับการรักษาโรคจิตในโรงพยาบาลเพราะเขาตัดหูซ้ายตนเองเพราะทะเลาะกับปอล โกแกง เพื่อนของเขา อีก 2 ปีต่อมาเขาได้ยิงตัวเองในทุ่งข้าว ในปี 1890 หลังจากเขาตายผลงานของเขาก็โด่งดังไปทั่วโลก เช่น รูปดอกทานตะวัน จนมีคนกล่าวว่า ความบ้ากับอัจฉริยะห่างกันแค่เส้นยาแดงผ่าแปด" (4)

ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-10-09 11:34:09


ความคิดเห็นที่ 2 (1847965)
เหตุไฉน ชีวิตของ Vincent van Gogh ศิลปิน ผู้ผลิตผลงานศิลปะอันงามงด นั้นจึงมีภาพชีวิตที่แตกต่างจากงานศิลป์ของเขาเช่นนี้หนอ ไม่เป็นไร ชีวิตของ Pablo Picasso  ก็อาจจะมีอะไรดีๆในสายตาคนอื่นอยู่บ้างก็ได้


ปกหนังสือ "ปีกัสโซ อัจฉริยภาพและสัญชาตญาณมืด" (5) 


ปีกัสโซ ศิลปินที่ประสบความสำเร็จขณะยังมีชีวิต ทิ้งผลงานไว้เกือบห้าหมื่นชิ้นไม่ว่าไปปรากฏตัวที่ไหน ผู้คนชื่นชมยอมรับเยี่ยงดารา ปีกัสโซเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ แต่การใช้ชีวิตคู่กับผู้หญิงส่วนใหญ่ล้มเหลว หนังสือเล่มนี้สะท้อนถึงผู้หญิงในชีวิตปีกัสโซว่าทุกข์เพียงใด การใช้ชีวิตในคฤหาสน์กับศิลปินผู้ยิ่งใหญ่มีแต่ความเจ็บปวดคับแค้น พวกเธอหวังจะมีส่วนร่วมสร้างสรรค์งานศิลปะ แต่ก็ถูกเหยียบย่ำ มองข้าม และซ้ำเติมเมื่อมีโอกาส ราวกับไม่ใช่คู่ชีวิต ดูโหดร้ายใจเหี้ยมจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นการกระทำของศิลปินระดับโลก
(5)
ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-10-09 14:37:53


ความคิดเห็นที่ 3 (1847971)
ทำไมศิลปิน ผู้ซึ่งน่าจะเป็นผู้ที่มีพฤติกรรม อ่อนไหว อ่อนหวาน กลับมีพฤติกรรมอัน โหดร้ายก้าวร้าว เก็บกด และซึมเศร้า เช่นนี้  คำตอบนี้ น่าจะอธิบายได้ด้วยข้อมูลของ นพ.ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน โฆษกกรมสุขภาพจิต ที่ว่า

“ในวงวิชาการก็ยังมีการศึกษาพบว่า คนเก่ง คนมีการศึกษาสูง มักมี ปัญหาเรื่องอัตราการฆ่าตัวตายสูงกว่าคนปกติทั่วไป เนื่องจากคนกลุ่มนี้อาจต้องเผชิญกับความเครียดมากกว่าคนกลุ่มอื่น ๆ และมีโอกาสที่จะมีปัญหาสภาพจิตใจที่มาจากความเครียด” ในอดีตก็มีคนสำคัญ หลายคนที่มีปัญหาทางจิต เช่น วินเซนต์ แวนโกะห์ ศิลปินภาพเขียนชื่อดัง, เซอร์ ไอแซค นิวตัน เจ้าของทฤษฎีเรื่องแรงโน้มถ่วง, เท็ด เทอร์เนอร์ เจ้าพ่อ ธุรกิจสื่อดังอย่างไทม์และซีเอ็นเอ็น อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้เมื่อได้รับการรักษาก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติ (6)

อ้าวเป็นเรื่องล่ะสิ ผู้เขียนนึกตั้งคำถามในใจ นั่นคือ สำหรับคนที่ต้องการแสวงหาความสุขจากการวาดภาพ (รวมถึงการถ่ายรูป การร้องเพลง การเล่นดนตรี) กิจกรรมเหล่านี้จะทำให้เขาเหล่านั้นได้รับความสุข ความอภิรมย์ เช่นเดียวกันกับ ศิลปินเอก อย่าง Vincent van Gogh  และ Pablo Picasso หรือไม่? การเขียนบันทึกแนวนี้ผู้อ่านบางท่านอาจจะนึกค้านอยู่ในใจ ว่า

"ศิลปินอย่าดูหมิ่นศิลปะ อุจจาระมองดีดียังมีศิลป์"

ผู้เขียนมิได้มีเจตนาที่จะหยามหมิ่นในตัวศิลปิน มิได้มีเจตนาที่จะหยามหมิ่นในงานศิลปะ มิได้มีเจตนาที่จะหยามหมิ่นในตัวบุคคลผู้สนใจศึกษางานศิลป์ แต่สิ่งที่ผู้เขียนพยายามที่จะนำเสนอก็คือ ความสุขที่ได้รับจากการวาดภาพ (รวมถึงการถ่ายรูป การร้องเพลง การเล่นดนตรี) นั้น จะเรียกว่าเป็น โลกียสุข ได้หรือไม่?
มรรควิธี อันนำเราไปสู่ ความเป็น ศิลปิน นั้นทำให้เรามีความสุขในบั้นปลายชีวิตจริงหรือ? 

แล้วสิ่งใดกันเล่าคือความสุขที่แท้จริง ที่ควรแสวงหา สิ่งใดคือ โลกุตรสุข (โลก+อุดร+สุข=ความสุขเหนือความสุขอันจอมปลอมในโลก)

ใครตอบได้บ้างเนี่ย...(แต่ขอร้องว่าท่านศิลปิน ผู้(ลุ่ม)หลงเข้ามาอ่านบทความของผู้เขียน อย่าได้คิดที่จะมากระโดดกัดหูผู้เขียนนะครับ! ขอให้กระโดดกัดหูตัวเองจะดีกว่า)

ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-10-09 14:43:24


ความคิดเห็นที่ 4 (1847978)
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=tao
ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-10-09 14:54:25


ความคิดเห็นที่ 5 (2107344)

monofilament wig remi lace wigs brittle Unlike your own hair the wigs The next best real wig is made extension clips motown tress human hair wigs.

ผู้แสดงความคิดเห็น evolu (bell-at-google-dot-com)วันที่ตอบ 2010-09-11 09:28:30



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.