ReadyPlanet.com


บทกวีรางวัลพานแว่นฟ้า


          เปลวเทียนแห่งแผ่นดิน

 

เคี่ยวคนจนเข้มลึกผนึกเนื้อ

ฟั่นด้ายเป็นไส้เชื้อเนื้อฉายฉาน

หล่อมหลอมกาลเวลามาเนิ่นนาน

ตั้งเทียนเป็นต้นฐานปฐพี

แกะดอกเป็นดวงดอกออกสะพรั่ง

หลอมรวมร่วมพลังถนัดถนี่

เปล่งเปลวธวัชวาบตราบนานปี

บางเวลาริบหรี่มีมือบัง

จุดเชื้อเติมต่อเชื้อเนื้อช่อชั้น

จุดแสงแห่งร้อยพันแจ่มสรรค์หวัง

ขับมืดทมิฬมารสานพลัง

เป็นเปลวปลั่งเปล่งกล้าประชาชี

ยะเยี่ยมยอดกอดเทียบเสียบแสงฟ้า

พสุธาผสานรักสร้างศักดิ์ศรี

จรุงสุขทุกข์ทลายทั้งหลายมี

ทอแสงแห่งวิถี ทุกที่ทาง

ถักใยเป็นไส้ยาวก้าวต่อทิศ

ถักใจให้แจ้งคิดจิตกระจ่าง

ธรงธรรมนำเด่นเป็นแกนกลาง

พริบพริบพร่างพราวแสงแต่งแผ่นดิน

น้ำตาเทียนคือน้ำทิพย์พริบหยดหยาด

น้ำตาราษฎร์คือเลือดเนื้อเพื่อฐานถิ่น

ปรุงน้ำอดน้ำทนผลชีวิน

แปรเป็นสินเป็นสื่อคือเดือนดาว

บางคราคลุกเลือดเนื้อจุดเชื้อแสง

ไปตกแต่งวิญญาณตระการหาว

กระสุนชั่วเผด็จการอันปวดร้าว

กบฏกร้าวกระทืบเทียนเวียนล้มลง

ยิ่งกดดันยิ่งฝันใฝ่ให้โชติช่วง

ยิ่งแหนหวงเสรีภาพอาบแสงส่ง

ยิ่งปิดหูปิดตาจะท้าตรง

ไม่ขลาดเขลาเมาหลงกลัวดงปืน

ริ้วรอยร้อยพันร่างยังเจ็บลึก

พานแว่นฟ้าตราผนึกสำนึกตื่น

เอาประชาธิปไตยได้กลับคืน

ให้หยัดยืนอยู่คู่ฟ้าประชาชน

บำเพ็ญแสงส่องแผ่นดินยินไปทั่ว

สลายมัวมืดมิดปิดแห่งหน

สร้อยแสงสว่างไสวในผู้คน

ประโยชน์ผลผลิตผลมงคลชัย

จุดน้อยมาแต่เนื้อเชื้อไฟโชติ

เรืองเรืองโรจน์รุ่งหล้าสืบสมัย

บ่มพลังฝังคิดบ่มจิตใจ

ไส้ต่อไส้ต่อแสงแห่งปวงประชา

เคี่ยวเข้มเต็มความคิดหลอมจิตรักษ์

แจ้งประจักษ์เคลื่อนไหวในคุณค่า

เปล่งเปลวปรากฏการณ์ส่องผ่านมา

เป็นแสงกล้ากอดแผ่นดินถิ่นฐานไทย

   นาย ภูวดล  ภูภัทรโยธิน  ผู้ร้อยกรอง

รางวัลชมเชย บทกวีพานแว่นฟ้า  พ.ศ. 2550



ผู้ตั้งกระทู้ ภูวดล ภูภัทรโยธิน :: วันที่ลงประกาศ 2008-10-06 10:16:34


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.