ReadyPlanet.com


ใครลิขิต


           ใครลิขิต

 

                                                วันวันฉันกับนิดคิดสนุก

                                           ต่างขลิกขลุกซุกตนไม่ขวนขวาย

                                           เพลินสนุกลิ้มอร่อยฝอยน้ำลาย

                                           ไม่พอใจก็ฟูมฟายปรายน้ำตา

 

                                           เรียนก็เรียนปนเล่นไม่เป็นเรื่อง

                                           คอยขุ่นเคืองเรื่องใดผู้ใหญ่ว่า

                                           ไม่มีฝัน  วันพรุ่งนี้ของชีวา

                                           วันวันปล่อยเวลาผ่านเลยไป

 

                                                จนวันหนึ่งเช้าจรดเย็นไม่เห็นนิด

                                           ฉันแปลกใจเริ่มคิดนิดไปไหน

                                           พอทราบข่าวเพื่อนยากลำบากใจ

                                           รถชนมอเตอร์ไซค์พ่อตายแล้ว

 

                                           แม่ก็เจ็บเหมือนกันขั้นโคม่า

                                           โถนิดจ๋าเพื่อนคงร่วงทั้งดวงแก้ว

                                           อนาคตที่ดีหมดวี่แวว

                                           คิดทีไรใจแป้วสงสารเธอ

                                               

                                                ฉันจึงพบความเปลี่ยนแปลงอันเจ็บปวด

                                           ความร้าวรวดรินพร่างพรูอยู่เสมอ

                                           นิดเพื่อนรักหายไปไม่พบเจอ

                                           ข่าวย้ำว่านิดพร่ำเพ้อทรมาน

 

                                                วันเปิดเทอมจึงได้ทักเพื่อนรักที

                                           นิดคนดีโรยราน่าสงสาร

                                           แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันทึ่งกว่าวันวาน

                                           ผลการเรียนเธอทะยานขึ้นท็อปเท็น

 

                                           แม้เราไม่ได้สนุกกันเหมือนก่อน

                                           ความอาทรอารีมีให้เห็น

                                           ความเป็นเพื่อนความเป็นนิดนิดยังเป็น

                                           แต่เช้าเย็นเพื่อนไม่ว่างเหมือนอย่างเคย

 

                                                แม่นิดมีเวรกรรมเป็นอัมพาต

                                           นิดไม่อาจละทิ้งหรือเมินเฉย

                                           หากเป็นเพื่อนเพื่อนคงไม่ปล่อยละเลย

                                           น้องอีกสองนิดเผยพร้อมน้ำตา

 

                                           คอยดูแม่แลน้องต้องใฝ่เรียน

                                           มุ่งพากเพียรเพื่อความหวังวันข้างหน้า

                                           เราจะมัวเล่นสนุกเหมือนทุกครา

                                           ราวเป็นคนชั่วช้าไม่กล้าทำ

 

                                                เราจะมุ่งฝ่าฟันสร้างฝันใหม่

                                           เขาทำได้เราทำได้ไม่ถลำ

                                           ชีวิตแต่ละบทเราจดจำ

                                           มันช่างแสนระกำอย่าบอกใคร                                                 นิดพร่ำทั้งน้ำตา

                                           ฉันกลับมาถึงบ้านก็ร้องไห้

                                           ใช่สงสารเพื่อนรักสุดหักใจ

                                           แต่สงสารความใฝ่ในฝันตน

                                        

                                           วันวันมีแต่แบมือขอ

                                           ไม่คิดก่อต่อสู้เลยสักหน

                                           ถ้าขาดพ่อไร้แม่แย่สุดทน

                                           คงไม่พ้นลำเค็ญเป็นขอทาน  

 

                                            ครูพีรมิตร  พึ่งโพธิ์



ผู้ตั้งกระทู้ พีรมิตร พึ่งโพธิ์ (ืnaimit-at-thaimail-dot-com) :: วันที่ลงประกาศ 2012-05-17 09:50:22


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (2274050)

 

 

“ขออภัยหากล่วงเกินนะครับครู”

 

   ธรรมดาของเด็กน้อยได้ของเล่น                 ย่อมต้องเห็นเป็นสนุกสุขหรรษา

ทุกสิ่งอย่างหวังพึ่งบิดรมารดา                      เพื่อเรียนรู้เป็นตำราพานำไป

   อารมณ์เด็กอย่าได้คิดแทนตัวเขา                 หากว่าเราคือผู้สร้างอย่าสงสัย

เด็กจะดีจากธาตุแท้แต่เนื้อใน                      คงต้องพึ่งให้ผู้ใหญ่ได้เหลียวแล

   แม้ใจคิดผิดหวังชิงชังเด็ก                       เห็นเรื่องเล็กเด็กฟูมฟายร้ายแยแส

อารมณ์เด็กสั้นนักจักปรวนแปร                     เราก็แค่ให้ขนมสุขสมใจ

   เด็กเรียนรู้ย่อมต้องมีซึ่งความฝัน                แต่เด็กนั้นฝันสิ่งใดใครรู้ไหม

ทุกสิ่งอย่างนั้นจากสร้างจากอะไร                   แม้เติบใหญ่เขาคงสร้างทางของตน

   อันตีวัวกระทบคราดไม่ดีดอก                   จักช้ำชอกเหมือนหยิกเล็บเจ็บทุกหน

เจ็บถึงเนื้อร้าวทรวงในไยต้องทน                   จักสุขล้นฝึกเด็กดีชี้ทางเดิน

   ขอน้อมใจคารวะนะครูครับ                     สุดคำนับซาบซึ้งไม่ห่างเหิน

ผิดสิ่งใดขออภัยที่ล่วงเกิน                              คงไม่เมินเจ้าเด็กน้อยดอกนะครู

 

ขอน้อมคารวะจากใจ

“ทรชนบ้านนอก”

 
ผู้แสดงความคิดเห็น ทรชนบ้านนอก วันที่ตอบ 2012-05-18 01:51:46



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.