ReadyPlanet.com


เศษส่วนไม่รู้จบ


             เศษส่วนไม่รู้จบ

 

นั่นต้นไม้  ใบหญ้า  อาคารสวย                                                              

โน่นฟ้าใส  ลมระรวยเมฆสีขาว

นี่อะไร ? เศษกระดาษพลาสติกพราว                                                    

กล่นเกลื่อนราวเป็นแอ่งแหล่งเสื่อมโทรม

 

 

ยืนตระหง่านอาคารเรียนของความรู้                                                     

 

ควรเชิดชูสูงเด่นเหมือนเพ็ญโสม

ใช่ซากนิ่งสิ่งเน่าขยะโลม                                                                    

เลอะยอดโดมยอดใจผู้ใฝ่เรียน

 

 

ทุกกระเบียดบริเวณควรเด่นชัด                                                               

 

สมสถานฝึกหัดนักอ่านเขียน

สมสถานนักปราชญ์ฉลาดเพียร                                                              

สมแสงเทียนเสียงระฆังของสังคม

 

 

ธรรมชาติคือผู้ปรุงจรุงโลก                                                                      

 

มนุษย์จักพาโศกให้โลกขม

ธรรมชาติคอยเยียวยาแม้อารมณ์                                                             

แต่คนข่มขู่เข่นเห็นแก่ตัว

 

 

เศษส่วนมากมายพิษ

 

หลากชนิดเกลื่อนกล่นเริ่มเกลือกกลั้ว

ร่มไม้ชายคาเริ่มหม่นมัว                                                                          

ท้องฟ้าเศร้าสลัวสะลึมสะลือ

 

 

เศษส่วนไม่รู้จบ        

 

เมื่อเพื่อนพบเพื่อนไม่ใส่ใจถือ

ถังขยะที่ใดใกล้ใกล้มือ                                                                              

ทิ้งลงถังนั่นคือวิถีงาม

 

 

ขยะคือกับดักของชีวิต                                                                               

 

ที่มนุษย์เนรมิตไม่เกรงขาม

ที่มนุษย์ทั้งหลายพยายาม                                                                         

เข่นฆ่าตัวตายตามความโง่งม

 

 

มันคือเศษส่วนไม่รู้จบ                                                                              

 

นำชีวิตท่านพบความขื่นขม

มันคือใบมีดที่กริบคม                                                                                

พร้อมจะคืนมาข่มมาปาดคอ

 

 

ต้นไม้ใบหญ้า  อาคารสวย                                                                       

 

เราไม่ช่วยใครจะช่วยกันเล่าหนอ

สถาบันเหงาหงอยเฝ้าคอยรอ                                                                  

เราช่วยก่อช่วยสร้างอย่างภูมิใจ  ฯ

 

 

ครูพีรมิตร  พึ่งโพธิ์



ผู้ตั้งกระทู้ พีรมิตร พึ่งโพธิ์ (naimit-at-thaimail-dot-com) :: วันที่ลงประกาศ 2012-05-07 08:44:19


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (2271487)

         ขอลงใหม่เพื่อความชัดเจน

  

 เศษส่วนไม่รู้จบ

 

นั่นต้นไม้  ใบหญ้า  อาคารสวย                                                              

โน่นฟ้าใส  ลมระรวยเมฆสีขาว

นี่อะไร ? เศษกระดาษพลาสติกพราว                                                    

กล่นเกลื่อนราวเป็นแอ่งแหล่งเสื่อมโทรม

 

ยืนตระหง่านอาคารเรียนของความรู้                                                     

ควรเชิดชูสูงเด่นเหมือนเพ็ญโสม

ใช่ซากนิ่งสิ่งเน่าขยะโลม                                                                    

เลอะยอดโดมยอดใจผู้ใฝ่เรียน

 

ทุกกระเบียดบริเวณควรเด่นชัด                                                               

สมสถานฝึกหัดนักอ่านเขียน

สมสถานนักปราชญ์ฉลาดเพียร                                                              

สมแสงเทียนเสียงระฆังของสังคม

 

ธรรมชาติคือผู้ปรุงจรุงโลก                                                                      

มนุษย์จักพาโศกให้โลกขม

ธรรมชาติคอยเยียวยาแม้อารมณ์                                                             

แต่คนข่มขู่เข่นเห็นแก่ตัว

 

เศษส่วนมากมายพิษ

หลากชนิดเกลื่อนกล่นเริ่มเกลือกกลั้ว

ร่มไม้ชายคาเริ่มหม่นมัว                                                                          

ท้องฟ้าเศร้าสลัวสะลึมสะลือ

 

เศษส่วนไม่รู้จบ        

เมื่อเพื่อนพบเพื่อนไม่ใส่ใจถือ

ถังขยะที่ใดใกล้ใกล้มือ                                                                              

ทิ้งลงถังนั่นคือวิถีงาม

 

ขยะคือกับดักของชีวิต                                                                               

ที่มนุษย์เนรมิตไม่เกรงขาม

ที่มนุษย์ทั้งหลายพยายาม                                                                         

เข่นฆ่าตัวตายตามความโง่งม

 

มันคือเศษส่วนไม่รู้จบ                                                                              

นำชีวิตท่านพบความขื่นขม

มันคือใบมีดที่กริบคม                                                                                

พร้อมจะคืนมาข่มมาปาดคอ

 

ต้นไม้ใบหญ้า  อาคารสวย                                                                       

เราไม่ช่วยใครจะช่วยกันเล่าหนอ

สถาบันเหงาหงอยเฝ้าคอยรอ                                                                  

เราช่วยก่อช่วยสร้างอย่างภูมิใจ  ฯ

 

ครูพีรมิตร  พึ่งโพธิ์

ผู้แสดงความคิดเห็น พีรมิตร พึ่งโพธิ์ (naimit-at-thaimail-dot-com)วันที่ตอบ 2012-05-07 08:46:42


ความคิดเห็นที่ 2 (2271491)

 

 

                                          ยอดเยี่ยมครับ

ผู้แสดงความคิดเห็น วิวัฒน์ บัตรเจริญ วันที่ตอบ 2012-05-07 09:09:23


ความคิดเห็นที่ 3 (2271496)

 เป็นงานเขียนที่ดี ให้ข้อคิด และเห็นภาพชัดเจนครับ

 

ผมเคยมีเพื่อน ไปเที่ยวเล่น กิน นอน อยู่ในสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง(ขออนุญาตไม่เ่อ่ยนาม สถานศึกษาและจังหวัดนะครับ) ทุกเย็นเวลาเด็กๆเลิกเรียนก็จะมาเดินซื้อของตามแผงขายของอยู่หน้าโรงเรียน กินเสร็จก็ทิ้งเกลื่อนกลาดเยอะมาก แต่พอนักเรียนกลับแล้วก็จะมีพนักงาน(ภารโรง)มาเก็บกวาดให้เรียบร้อย ในตอนเช้าหน้าโรงเรียนนี้ก็จะใสปิ๊งอยู่เหมือนเดิม...

ผมไม่ขอตอบดีกว่านะว่าผมคิดยังไง ขอถามอาจารย์และผู้อ่านดีกว่าครับ ว่าคิดยังไง...^^

ผู้แสดงความคิดเห็น กระบี่ใบไม้ วันที่ตอบ 2012-05-07 09:43:54


ความคิดเห็นที่ 4 (2271597)

“เศษขยะ”

.......

 เศษขยะในจิตใจ

ทำให้สกปรกเลอะเทอะ

รกรุงรังเปื้อนเปรอะ

เป็นบ่อเกรอะยากขัดเกลา

 

ไร้ระเบียบวินัย

เอาแต่ได้จนขลาดเขลา

เห็นแก่ตัวรุมเร้า

ใจอับเฉาแทนครับครู

 

เชื่อศรัทธานะครับ

รับมือกับศิษย์อย่าอดสู

ว่าท่านคงเอาอยู่

ผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน

ฯลฯ

 

ผู้แสดงความคิดเห็น ทรชนบ้านนอก วันที่ตอบ 2012-05-07 15:23:49


ความคิดเห็นที่ 5 (2271598)

ขอน้อมคารวะจากใจ

"ทรชนบ้านนอก"

ผู้แสดงความคิดเห็น ทรชนบ้านนอก วันที่ตอบ 2012-05-07 15:25:03


ความคิดเห็นที่ 6 (2271664)

 มนุษย์ผลิตขยะได้ทุกวันทุกเวลาครับ


ขี้เล็บ ขี้ไคล ขี้ตา ขี้หู สารพัดขี้ ที่เราขับออกไปสู่โลก
นอกเหนือจากขยะจากการกินการใช้อย่างฟุ่มเฟือยในโลกทุนนิยม
น่าจะมีใครวิจัยนะว่าปีหนึ่ง ๆ แต่ละคนผลิตขยะได้กี่ตัน หรือกี่เท่าของน้ำหนักตัวเอง
ผมจะไม่แปลกใจเลยที่มันอาจกลายเป็นภูเขาย่อม ๆ อีกลูก 
หากเราไม่กำจัดขยะทุกวัน
ผู้แสดงความคิดเห็น ราศีิพิจิก วันที่ตอบ 2012-05-07 20:31:32


ความคิดเห็นที่ 7 (2271721)

สวัสดีครับ 

จริงๆผมชอบชื่อเรื่องนะครับ "เศษส่วนไม่รู้จบ"  ฟังดูน่าค้นหาดีครับ แต่เนื้อเรื่องก็ชอบนะครับ เพราะ มันคือใบมีดที่กริบคม ...พร้อมจะคืนมาข่มมาปาดคอ  

ผมโดนปาดคนแรกๆแน่ๆเลยครับ

ผู้แสดงความคิดเห็น รัตนโกสินทร์ศก วันที่ตอบ 2012-05-08 03:32:46


ความคิดเห็นที่ 8 (2271800)

ขอบคุณทุกคนนะครับ

ที่ติชม

บรรยากาศอบอุ่นขึ้นมากเลยครับ

 

ครูพีรมิตร

ผู้แสดงความคิดเห็น พีรมิตร พึ่งโพธิ์ (naimit-at-thaimail-dot-com)วันที่ตอบ 2012-05-08 12:17:17



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.