ReadyPlanet.com


ไม่มี"ความรัก"ในบทกวี


ฉันเดินหลงทางกลางม่านหมอก

เพราะคำบอกว่าข้างหน้าฟ้าสวยใส

ฉันดั้นด้นทนฝ่ามาแสนไกล

หุบห้วยเหวละหานไพรพนาวัลย์

....................................................

ร้อยกี่ร้อยรอยเท้าที่ก้าวย่าง

ประทับบนเส้นทางเบื้องหลังฉัน

แบกความหวังและศรัทธาบุกฝ่าฟัน

ฟ้าฟากนั้นที่เขาบอกเล่าคำ

....................................................

ดวงอาทิตย์หมดรอบลับขอบโลก

ผาชะโงกโขดหินมองดินต่ำ

ปลากระโดดโลดเล่นเต้นระบำ

กระแสน้ำส่งสำเนียงเสียงครืนครืน

...........................................................

ณ จุดหนึ่งหยุดเดินนอนเนินหญ้า

เสียงเพลงป่าหรีดหริ่งกล่อมระรื่น

บรรยากาศผสมค่ำกลมกลืน

นกดาษดื่นกระพือผับบินกลับรัง

..........................................................

ความมืด มาเยือนเปื้อนสีโลก

ดาวย้ายโยกขึ้นฟ้ามาอีกฝั่ง

จันทร์ทอแสงทองใสใบไม้บัง

จนกระทั่งดวงตาถูกปิดลง

...................................................

...................................................

...................................................

วันนี้เป็นวันใหม่ใกล้ถึงแล้ว

แต่วี่แววฟ้าใสใจประสงค์

กลับไม่เห็นเสี้ยวเศษเจตจำนง

หรือว่าคงไม่เห็นเป็นแน่นนอน

........................................................

มาตามหาฟ้าสวยด้วยความรัก

ของเหล่านักชำนาญกานท์อักษร

โถ..หลงเชื่อ คำบอกเล่าชาวนคร

รักกระดอนตกหายไปไหนแล้ว

...........................................................

 

(ทิ้งความหวังความศรัทธาที่ข้าแบก

ไม่อยากแลกกับฟ้าที่ว่างเปล่า

ถึงโลกนี้ไม่มีรัก...สำหรับเรา

อย่างน้อยน้อย..ก็มีเงาของตัวเอง)

 

 



ผู้ตั้งกระทู้ หลง.. :: วันที่ลงประกาศ 2010-11-26 12:47:51


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.