ReadyPlanet.com


บทกวีเชิดชู "น้ำตาครูใต้"


 "  •  กอ เอ๋ย กอ ไก่

ตามมาด้วย ขอไข่ ไร้เดียงสา

เสียงเด็กน้อยร้องขานอ่านตำรา

พร้อมแววตาวาวใสไร้มลทิน

เป๊งง..เป๊งง...เป๊งงงง เสียงระฆังกังวานก้อง

สะท้านร้องขีดเวลายุติสิ้น

หยิบกระเป๋าใส่บ่าจนชาชิน

ยามได้ยินเสียงระฆังบ่งสัญญาณ

ครูโล่งใจลุอีกวันฉันยังอยู่

แต่ไม่รู้ชีวีที่กลับบ้าน

กลั้นใจอดรถแล่นนั้นแสนนาน

ทรมานก้มหน้าน้ำตาพรู

เพราะรักศิษย์ห่วงศิษย์ชีวิตนี้

แต่ไม่มีอะไรจะให้สู้

มีเพียงคำขอร้องของคุณครู

เมื่อยามอยู่อย่าอ่อนล้าต่อหน้าใคร....(ใครฆ่าครู ?)

ปัง ปัง ปัง รัวกระสุนกระแทกร่าง

กายผอมบางโชกหยดเลือดสดใหม่

ตัวครูล้มคาคอมอเตอร์ไซค์

ลมหายใจร่างน้อยค่อยค่อยเบา

เวลานี้รู้ในใจว่าไม่รอด

จึงพร่ำพรอดเพราะหมดคุณไร้บุญเก่า

ฟ้ายามเย็นเช่นนี้เป็นสีเทา

ใบหน้าเขามีโลหิตติดน้ำตา

คงเป็นครูได้เท่านี้นะชีวิต

ฟ้าลิขิตไม่ถึงฝันของวันหน้า

ลมหายใจสุดท้ายได้เวลา

สิ้นชีวาพร้อมในทือถือไม้เรียว  "

 

คือเรื่องจริงติงใจเพื่อให้คิด

ของชีวิตชีวันอันเปล่าเปลี่ยว

ครูหรือคน คนหรือครู...คือผู้เดียว

ใครข้องเกี่ยว...เอก,รัฐ...โปรดจัดการ

จะต้องมีแบบนี้อีกกี่ศพ

สนามรบครูใต้ไม่อยากผ่าน

ทุกวันสอนครูท้อทรมาน

สร้างตำนานแบบใหม่ไม่อยากมี



ผู้ตั้งกระทู้ ธนบัตร ใจอินทร์ :: วันที่ลงประกาศ 2010-09-14 21:10:21


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (2109277)

ขอหยิบบทร้อยกรองที่ชนะเลิศการประกวดร้อยกรองออนไลน์ ปี 52 หัวข้อ ภาพที่เราหลงลืมมานะครับ

 

ลุ่มหลงแล้วลืมเลือน (8.พีระ)
๏ ฝุ่นที่เกาะกุมกองกระดาษนั้น                         บ่งบอกวันเดือนปีที่ล่วงผ่าน
หนังสือพิมพ์หมึกเลือนเหมือนโบราณ                กองพะเนินหลังบ้านนานเต็มที
 
๏ ฉบับหนึ่ง-ภาพศพนอนแผ่คว่ำ                       เลือดแดงคล้ำคลุมทาบบาทวิถี
หญิงสาวทรุดลงซบร่างไร้ชีวี                           ณ เบื้องหลังภาพนี้มีนิยาย...
 
๏ พอสิ้นเสียงระเบิดที่เกิดเหตุ                         สะเก็ดเศษโลหะก็พุ่งผาย
เข้าเฉือนหนังเชือดเนื้อเหยื่อเคราะห์ร้าย              เขาฟุบกายกับยางเลือดกลางไอร้อน
 
๏ เจ้าหน้าที่ยังไม่ทันจะล้อมเชือก                     หญิงสาวก็สนเสือกเข้าไปก่อน
เธอร้องร่ำราวชีวาตม์จะขาดรอน                       กล้องเก็บภาพอาภรณ์อันด่างแดง
 
๏ แล้วภาพข่าวก็ถ่ายทอดทางโทรทัศน์              ความวุ่นวายสามจังหวัดเห็นชัดแจ้ง
“อ้ายคนโฉดโคตรชั่วหัวรุนแรง                         ริกำแหงทำร้ายทำลายไทย!”
 
๏ เราพร่ำบ่นก่นด่าเรื่องอาเพศ                        จะสืบหาสาเหตุก็หาไม่
เราสงสาร “ตัวละคร” ชวนถอนใจ                     แต่นั่น- เรื่องของใครใช่ของตน
 
๏ เราลุ่มหลงโลกทัศน์เราตัดสิน                        เมื่อเสพสิ้นข่าวสารก็เลิกสน
เราล่าถอยสู่พื้นที่ปัจเจกชน                            แล้วผ่านพ้นจากลุ่มหลงสู่ลืมเลือน...
 
๏ เจ้าหน้าที่ปลอบโยนเคียงหญิงสาว                 เลือดสดบนผ้าขาวยิ่งแปดเปื้อน
ชำแรกลึกถึงวิญญาณสะท้านสะเทือน               และผูกเงื่อนความกลัวชั่วชีวิต
 
๏ โศกนาฏกรรมเรื่องซ้ำเก่า                             ที่ผู้อ่านอย่างพวกเราลืมสนิท
แต่สำหรับเธอแล้ว คือยาพิษ                            แผดเผาในโลหิตผู้ดื่มกลืน
 
๏ เราชินชาทุกเช้าทุกข่าวสาร                          แม้การสุ่มสังหารยังโหดหืน
เราหลับใหลลืมทุกข์ทุกค่ำคืน                           ขณะเธอผวาตื่นแต่เดียวดายฯ

นายพีระ     ส่งคุณธรรม (เจ้าของผลงานฯ)

ผู้แสดงความคิดเห็น รัตนโกสินทร์ศก วันที่ตอบ 2010-09-15 13:36:58



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.