ReadyPlanet.com


บางครั้งฉันอยากจะพักเสียบ้าง....


บางครั้งฉันอยากพักเสียบ้าง

บางครั้งฉันอยากพักเสียบ้าง
นั่นเพราะหนทางที่หมองหม่น
นั่นเพราะฉันเหนื่อยนักจนเกินทน
นั่นเพราะฉันเห็นคนที่เปล่าดาย

เพราะบางครั้งฉันเห็นดาวลับขอบฟ้า
สงสารดาวจะลับลาและเลือนหาย
เพราะฉันเห็นปลาน้อยล่องลอยตาย
เพราะฉันเห็นตายายฉันระทม

บางครั้งฉันอยากพักให้นานนาน
เพราะฉันเห็นกี่ชาวบ้านเขาขื่นขม
เพราะเด็กน้อยหิวข้าวและหิวนม
เพราะฉันเห็นแต่โคลนตมในดวงตา

ฉันแสนเจ็บเศร้าแทนเมืองหลวง
ที่ดูรวดร้าวในทรวงเสียยิ่งกว่า
พ่อค้าแม่ขายล้วนดาษดา
แต่ไม่มีลูกค้าแม้คนเดียว

คนเปล่าดายถูกทิ้งให้โหยหิว
ต้องคอยหิ้วท้องจรท่องเที่ยว
ค่ำไหนน้ำตารินแทบสิ้นเจียว
ใจเอ๋ยแสนแห้งเหี่ยวเหลือคณา

ตายายผู้ร่วมเมืองหลวงเล่า
ก็ต่างเฝ้าขอทานเหมือนสิ้นท่า
ลูกหลานเดินผ่านไปก็ผ่านมา
ใส่ชุดออฟฟิศโออ่าข้ามตายาย

บางครั้งฉันจึงถึงอยากพัก
ตั้งหลักให้ชีวิตสู่จุดหมาย
หาร่มไตรรัตนะพึ่งอุ่นกาย
ใจสงบสบายนิ่งน้อมบูชา ฯ

บางครั้งฉันจึงถึงอยากพัก
เพราะตระหนักในภารกิจอันมีค่า
ทุ่มสติกำลังเผยแผ่พระธรรมา
เบียดแทรกความอ่อนล้าในป่าเมือง

ฉันพักเพื่อจะกลับคืนมา
เพื่อรอสู้ไปจนกว่าฟ้าสีเหลือง
ไปจนกว่าธรรมอำไพจะรุ่งเรือง
ล้างดวงใจให้ประเทืองตลอดกาล




ผู้ตั้งกระทู้ ศรัณย์ เลิศรักษ์มงคล :: วันที่ลงประกาศ 2010-02-19 00:55:11


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.