๑๙ มกราคม ๒๕๕๕ ณ หอประชุมสถาบันคึกฤทธิ์  ซอยงามดูพลี แขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร กรุงเทพฯ

ณ วัดเทพธิดาราม กทม.โดยจัดงานที่ศาลาฯริมน้ำเริมพิธีตั้งแต่เวลา ๑๐.๐๐น. พระสงฆ์ ๙ รูปเจริญพระพุทธมนต์

ประวัติโดยย่อ: นายทองแถม นาถจำนง นายกสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย สมัยบริหารที่ ๑๗

อำมาตย์โท พระเจนจีนอักษร ปราชญ์ผู้รู้ฝ่ายภาษาจีน ประจำหอพระสมุดวชิรญาณ   แปลจดหมายเหตุประวัติศาสตร์จีนที่เกี่ยวข้องกับสยาม  และแต่งหนังสือเกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนไว้หลายเล่ม อาทิ “ยี่จับสี่เห่า” ( 24 ยอดกตัญญู)

ทุกคนบอกว่าประวัติศาสตร์นั้นสำคัญ เป็นวิชาหนึ่งที่นักเรียนต้องเรียนรู้ ต้องเรียนกันตั้งแต่ชั้นประถม....ข้อดีของวิชาประวัติศาสตร์ มีคนพูดถึงไว้มากแล้ว วันนี้ ขอพูดถึงข้อเลวข้อเสีย หรือด้านลบของประวัติศาสตร์บ้าง ข้อเสียของประวัติศาสตร์มีอย่างน้อย 4 ข้อ

หัวข้อใหญ่ที่มีการถกเถียงและอภิปรายกันมากขึ้นเรื่อยในเรื่องแนวทางแก้ปัญหาความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนใต้ในปัจจุบันนี้ คงไม่มีเรื่องไหนที่มีผู้ให้ความสนใจทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยอย่างมากเท่ากับปัญหาเรื่องการปกครองแบบพิเศษในดินแดนของอาณาจักรปาตานีเก่า

ในพระบาทสมเด็จพระจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช มีผลงานวรรณกรรมของพระองค์สี่เรื่อง : แนะนำโดย สมเกียรติ อ่อนวิมล

“แหล่งวัตถุดิบสำคัญที่สุดของงานเขียนที่ดีก็คือ  คัมภีร์กุรอานและฮาดิช (คำสอนของท่านนบีโมฮัมหมัด)  สิ่งเหล่านี้จะช่วยเพิ่มพลังและความคิด  เสริมให้เรื่องหนักแน่นขึ้น  ช่วยให้นักเขียนสามารถสร้างตัวละครที่สมจริง  สามารถบรรลุถึงจุดมุ่งหมายสูงสุดในงานเขียน

โดยที่หนังสือพระอภัยมณีตอนนี้ กระทรวงศึกษาธิการเคยให้ใช้เป็นแบบเรียนของเด็กมาจนถึงปัจจุบัน ผมเห็นว่าข้อความดังกล่าวสอนให้เด็กพยายามเอาตัวรอดแต่เพียงคนเดียว หรือสอนให้เป็นคนเห็นแก่ตัว