ReadyPlanet.com


บทกวีแห่งสายรุ้ง


สืบเนื่องจากบทความ  024 : บทกวีแห่งสายรุ้งของอินเดียนแดง @192083 โดย บัญชา ธนบุญสมบัติ ได้กล่าวถึงเพลง  (Walk on a rainbow trail)  ของอินเดียแดงเผ่านาวาโฮ (Navajo) ที่ว่า


Walk on a rainbow trail;
Walk on a trail of song,
and all about you will be beauty.
There is a way out of every dark mist, over a rainbow trail.


ผู้เขียนลองแต่งเป็นโคลงสี่สุภาพ  ไว้ดังนี้


สะกดรอย เร่งก้าว-            เท้าตาม-
ทางที่แสนงดงาม              อร่ามฟ้า
ลำนำขับขานความ            แช่มชื่น
มืดหม่น พ้นข้างหน้า         พบโค้งรุ้งเมลือง 


ซึ่งผู้เขียนได้ลองนำโคลงบทนี้ให้เพื่อนที่จบด้านอักษรศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษช่วยตรวจดู เธอบอกว่า "ทำใมแปลได้ห่วยมาก" ก็เลยพูดแก้เก้อกะเธอไปว่า "การแปลมันมีหลายระดับนะจ๊ะ ฮาๆเอิ๊กๆ" สำหรับทรรศนะของผมนั้นมีอยู่ว่า อินเดียแดง เก่งเรื่อง สะกดรอย ก็เลยลองคิดว่าตัวเองเป็นอินเดียแดง

ชาวอินเดียแดงสมัยก่อนคงอยากรู้ว่า รุ้งเกิดขึ้นได้อย่างไร ไฉนจึงมีสีสันงดงามนัก และที่ปลายโค้งรุ้งนั้น จะไปทอดจรดตรงจุดไหนของแผ่นดิน และคงมีชาวอินเดียแดงหลายๆ รุ่น พยามที่จะเดินทางออกตามหาจุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดิน แต่เมื่อไปแล้วคงไปลับไม่กลับมาอีกเลย หรือไม่ก็ไปแล้ว แต่ไปไม่ถึงสักทีเพราะรุ้งหายไปเสียก่อน ฉะนั้นการเดินทางตามหาจุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดิน คงถือเป็นวีรกรรมที่ชายชาวอินเดียแดงพึงกระทำสืบๆ กันมา วีรกรรมความกล้าหาญนี้ต่อมาจึงถูกนำมาแต่งไว้เป็นเพลงขับร้องประจำเผ่า การตามหา จุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดิน นั้นต้องอาศัยความกล้าหาญ และความเชื่อมั่น อีกทั้งยังต้องต่อสู้ฝ่าฟันกับอุปสรรคนานัปการ

ถึงแม้นจะไม่ได้พบจุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดิน แต่ประสบการจากการเดินทางนั้น ก็นับว่าเป็นสิ่งที่น่าอภิรมย์ยิ่ง ใครก็ตามที่อาศัยความกล้าหาญ และความเชื่อมั่น อีกทั้งยังได้ต่อสู้ฝ่าฟันกับอุปสรรคนานัปการให้ลุล่วงไปได้ แม้นจะไม่ได้พบกับจุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดินด้วยตา แต่เขาก็ย่อมได้พบ จุดทอดจรดของโค้งรุ้งบนแผ่นดิน ด้วยใจของเขา

หลังจากฟังจบเธออึ้งไปสักพักหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ....

 



ผู้ตั้งกระทู้ กวิน :: วันที่ลงประกาศ 2008-07-07 17:19:04


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (1796001)

คนอินเดีย(ตัวจริง) ที่ไม่ใช่อินเดียแดง ก็คงเชื่อแบบนี้ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (หม่อมเจ้ารัชนี แจ่มจรัส นามปากกา น.ม.ส.) ทรงนิพนธ์ร้อยกรอง แทรกคติความเชื่อของชาวอินเดียโบราณ ไว้ใน นิทานเวตาล ความว่า


มาณวกะฉัน ๘


จง จร(ะ) เที่ยว     เทียว บท(ะ) ไป
พง พน(ะ) ไพร     ไศละลำเนา
ดุ่ม บท(ะ) เดิน      เพลิน จิต(ะ) เรา
แบ่ง ทุข(ะ) เบา     เชาวนะ ไว


ฉบัง ๑๖


ชายใดไม่เที่ยวเทียวไป    ทุกแคว้นแดนไพร
มิอาจประสบพบสุข
ชายใดอยู่เหย้าเนาทุกข์    มิด้นซนซุก
ก็ชื่อว่าชั่วมัวเมา ??


ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-07-07 17:20:29


ความคิดเห็นที่ 2 (1796006)

อ่านต่อที่นี่ http://gotoknow.org/blog/kelvin/192617

เพราะว่าโพสไม่ได้ 5555

ผู้แสดงความคิดเห็น กวิน วันที่ตอบ 2008-07-07 17:23:22


ความคิดเห็นที่ 3 (1796292)

มองฟ้างามถามทางปลายสายรุ้ง

ก้าวท้าวมุ่งพุ่งใจไปตามฝัน

รุ้งโสภาพาใจกล้าฝ่าไพรพลัน

ดงดานกั้นธารขัดปัดความกลัว

แม้นมืดมนหนทางภายภาคหน้า

ดวงจันทราลาแสงแกล้งสลัว

ไร้ปลายรุ้งทุ่งฝันไม่หวั่นกลัว

ดำเนินทั่วทุ่งฝันนิรันดร

*ก้านแก้ว นวอาวุธ*

ผู้แสดงความคิดเห็น รักเกียรติ นวอาวุธ (nava-awoot-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2008-07-08 00:40:21



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.