ReadyPlanet.com


เพียงความหนาว


เพียงความหนาว

                แม้เป็นเพียงคืนวันอันเหน็บหนาว                  ประกายพราวยอดหญ้าบนผาหิน

เพียงความหนาวพากายให้รายริน                                    ฤาจะบินผินออกไปนอกกาย

น้ำหยดน้อยคล้อยยามเป็นน้ำแข็ง                                    ฤาจะแบ่งพืชพันธุ์อันกระหาย

สงบนิ่งไหวติงเมื่อพัดพาย                                 ฤาทุเลาเบาคลายมลายลง

อันสัตว์สาสาบสิงห์กระทิงเสือ                                        มีฤทธิ์เหลือมากร้ายมิวายหลง

ฤาจะออกโอ่อ่ามาอวดองค์                                 หนาวยังคงมิคลายสลายครัน

หนาวเพียงนี้มีพลังยังว่าเล่น                                             หนาวมิเป็นเพียงพายที่ผายผัน

หนาวสะกดทุกที่ชีวีวัน                                                      หนาวสะท้านนานสะท้อนนอนสะเทือน

จะหลับใหลมิวายกายรู้สึก                                 ยังคะเนคะนึงนึกไม่หายเหือน

หาอาหารฤาจะแอบให้แลบเลือน                                    หนาวยังเตือนนอนยังตื่นนั่นยังตาย

แม้วูบวามคามทุ่งแต่รุ่งสาง                                                จะแจ่มจางจันทร์แขมิแลหาย

ผ่านคืนนั้นยันวันนี้หนาวมิคลาย                                     จะผ่านไปกี่วันวายจะหายดี

ยะเยือกเย็นเป็นยิ่งทุกสิ่งสรรพ์                                         ยะเยือกยันฟ้าสว่างกระจ่างสี

ยะเยือกอย่างยากเย็นเป็นแรมปี                                        ยะเยือกนี้จะจำไว้ในใจเรา

ทนฤทัยไว้เถิดถ้าเกิดท้อ                                                     ดวงลออปลิวคว้างกลางหุบเขา

ยังมิรู้หนาวบ้างอย่างใจเรา                                                ดวงใจเจ้าจงเจิดจ้าให้หนาวคลาย

ฝักปุยงิ้วปลิวมาหาหญ้าทุ่ง                                                ให้ขาวฟุ้งบนยอดข้าวขาวสยาย

บ้างลงน้ำลอยแพแลกระจาย                                             ฟ้าระบายรายเรียงเพียงหมอกตา

แม้ตกลงกลางทางที่ว่างเปล่า                                             แม้ตกลงนาข้าวที่เราว่า

แม้ตกลงบนดินพสุธา                                                         แม้ลอยอยู่บนฟ้าเมฆาเรียง

หาได้เกิดกำเนิดทั่วทุกแห่ง                                                หาทุกแหล่งเกิดไม่ใยหลีกเลี่ยง

ถึงอยู่ดีจีรังในวังเวียง                                                          ฤาจะดียิ่งกว่าเยี่ยงเพียงติดดิน

อันหนาวนี้หนาวนานไม่หนาวน้อย                                หาหนาวหน่อยค่อยมองในท้องถิ่น

ดูดาวเดือนเคลื่อนคล้อยดูรอยดิน                                     เสียงได้ยินราวราวเมื่อหนาวคลาย...

 

                                                                                                                นวภัทร  มาลัยวงศ์

                                                                                                                       20/02/51



ผู้ตั้งกระทู้ นวภัทร มาลัยวงศ์ :: วันที่ลงประกาศ 2008-06-10 09:39:00


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (1772604)

กลอนพาไปจังนิ

ผู้แสดงความคิดเห็น กร วันที่ตอบ 2008-06-13 11:08:29


ความคิดเห็นที่ 2 (1772700)

คำสวยครับ แต่อ่านแล้วจิตนาการขึ้นเหนือล่องใต้ตามไม่ทัน.

 

ผู้แสดงความคิดเห็น - - วันที่ตอบ 2008-06-13 12:21:50


ความคิดเห็นที่ 3 (1773742)

สร้างสรรค์จัง  อ่านแล้วรู้สึกเพลิน ครับ (มั้ง)

ผู้แสดงความคิดเห็น ..จุ๊จุ๊...คนแต่ง คิ้วปิง วันที่ตอบ 2008-06-14 16:51:17


ความคิดเห็นที่ 4 (1774124)

ขอบคุณครับ  ที่ตำหนิและติเตียนผม ต่อไปผม

จะเขียนให้ดีขึ้นกว่าเดิมครับ

ผมอยู่แค่ม.4คงแต่งไม่เพราะมาก

ขอบคุณที่ช่วยบอกผมนะครับ

......ขอบคุณมากๆครับผม...

ผู้แสดงความคิดเห็น นวภัทร มาลัยวงศ์ (np_together_love-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2008-06-15 08:45:25



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.