ReadyPlanet.com
dot dot
หนึ่งคนสองวัฒนธรรม

 

หนึ่งคนสองวัฒนธรรม

วัฒนธรรมแห่งความดีและซื่อสัตย์

โดย ดร. สมยศ แสงสุวรรณ

 

                ได้มีโอกาสไปเรียนหนังสือที่สหรัฐอเมริกาก็ตั้งใจไว้เลยว่าต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เพราะที่บ้านให้แต่ค่าเครื่องบินไปเท่านั้น มีติดกระเป๋าไปประมาณ 100 เหรียญสหรัฐฯ ไว้เป็นค่าน้ำ อาหารเผื่อเวลาจำเป็น ลงจากเครื่องวันรุ่งขึ้นก็ไปมอบตัวที่มหาวิทยาลัยในเมือง SAN DIEGO มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ไปทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีเงินลงทะเบียน แต่ที่ไปเพราะอยากรู้หน้าตาที่ตั้งของมหาวิทยาลัย เมื่อรู้แล้วก็กลับมาหางานทำ ผมเริ่มได้ทำงานที่โรงงานอุตสาหกรรม โดยมีรุ่นพี่คนไทยคนหนึ่งแนะนะ ที่ทำงานก็เป็นโงงานทำเครื่องดูดควัน (HOOD) ในครัว เวลาปรุงอาหาร ทำตั้งแต่นั่งเจาะรู อลูมิเนียมจนชำนาญ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ควบคุมพนักงานในแผนกนั้นของบริษัท ตอนเย็นไปทำงานที่โรงแรม SHERATON ที่ตั้งอยู่ติดกับสวนสนุก DISNEYLAND ในเมืองแอนาแฮม (ANAHEIM) มลรัฐแคลิฟอร์เนีย 

                หลังจากนั้นก็ทำงานอีกหลายอย่าง เช่น ปั๊มน้ำมัน งานตกแต่งสวน ร้านขายของชำ (7-ELEVEN) หนักงานขายรถยนต์ งานในมหาวิทยาลัย มีธุรกิจเกี่ยวกับอาหาร เป็นตัวประกอบหนังฮอลลีวู๊ด  โรงละคร แม้กระทั่ง Department Store อย่างบริษัท เชียร์รบัค รวมงานที่ทำประมาณ 20 ชนิด เปลี่ยนงานหาประสบการณ์ ไม่ใช่เป็นคนจับจดไม่อดทน แต่เพราะเรื่องเวลาไม่เหมาะสมกับเวลาเรียนบ้าง อยากหาประสบการณ์ใหม่ๆ บ้าง เงินดีกว่าบ้าง คือเปลี่ยนงานทุกครั้งจะมีเหตุผลของมันเอง ผมอยากจะเล่าเรื่องงานการทำความสะอาดตามโรงงาน ธนาคาร โชว์รูมรถ ให้ฟังที่มีเพื่อนร่วมงานที่เต็มไปด้วยจริยธรรม

                “จิม ถามจริงๆ เหอะ เจ้านายของบริษัทเราที่ทำงานอยู่นะรวยมั๊ย” ผมเอ่ยถามจิมมี่ (Jimmy) เพื่อนร่วมงานซึ่งคนฝรั่งคนซื่อ ขณะที่เรานั่งในรถแวนสีขาววิ่งไปบน Freeway พร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาดเต็มรถ

                “ลำนั้นอาจจะเป็นของเขาก็ได้” จิมตอบ และชี้ไปที่เครื่องบินเล็กส่วนตัวที่บินอยู่เหนือซานดิเอโก (San Diego) เมืองทางตอนใต้สุดของมลรัฐแคลิฟอร์เนีย  (California)

                “เหรอ” ผมอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจ

                “ใช่ เขารวยมาก มีเครื่องบินส่วนตัว เรือยอร์ช บ้านสวยหรูที่ปาร์มสปริงค์ เมืองตากอากาศของคนรวยนั้นแหละ” จิมเล่าต่อด้วยท่าทียินดีกับเจ้านาย จิมเป็นคนดีมากในสายตาผม เขาทำหน้าที่ที่เขาได้ดีที่สุด ซื่อสัตย์ต่อตนเอง และองค์กรที่เขาทำงานอยู่

                ช่วงฤดูร้อนผมจะออกหางานพิเศษทำเพื่อเพิ่มรายได้ไว้เสียค่าเทอม ปรกติผมมีงานประจำอยู่แล้ว จิมเป็นผู้ร่วมงานกึ่งหัวหน้าที่รับผิดชอบด้านความสะอาดของธนาคาร โชว์รูมรถยนต์ โรงงานขนาดเล็ก ที่บริษัทเรารับบริการด้านความสะอาดซึ่งประมูลมาได้โดยไม่ต้องฮั้วกันอย่างในกระทรวงต่างๆ ที่มีปัญหาอยู่ในบางประเทศ บริษัทมีพนักงานประมาณ 500 คน ไปดูแลร้านฟาสฟู๊ดอย่าง MC. Donald, Jack in the Box ถึง50 สาขา ธนาคารอีก 20 แห่ง โรงงานและสำนักงานอีกหลายสิบแห่ง ธุรกิจการให้บริการด้านทำความสะอาดจึ่งเป็นธุรกิจที่ทำเงินอย่างหนึ่งในอเมริกา

                จิมเล่าให้ผมฟังว่าประธานบริษัท คือ ริชาร์ด เขาเป็นคนดี มีจริยธรรมสูงมาก จึงได้รับความไว้วางใจจากเจ้าของธุรกิจให้เขามาดูแลบริษัทด้านความสะอาดมากมาย เรียกว่ามอบกุญแจบริษัทให้เลย หน้าที่ของผมคือทำความสะอาดดูดฝุ่นบนพรม ตั้งแต่ในห้องประธานบริษัท จนถึงหน้าห้องน้ำบริษัทใหญ่ๆ ที่มีชื่อ เช่น Motolora, Bank of American ฯลฯ  ริชาร์ดเป็นรุ่นที่สาม (Third Generation) แล้วที่เขาสืบทอดธุรกิจนี้มาจากบรรพบุรุษ ซึ่งความซื่อสัตย์และมีจริยธรรมของเขานั้นจะสอดคล้องกับการค้นคว้าของนักคิดนัยเขียนผู้โด่งดังอย่าง สตีเฟน อาร์. โควี ที่เขียนไว้ในหนังสือ The 7 Habits of Highly Effective People ว่าหนังสือที่กล่าวถึงความสำเร็จในชีวิตของคน ในช่วงที่ผ่านมาจนถึงประมาณปี 1950 มักพูดถึงความซื่อสัตย์สุจริต ความมีคุณธรรม จริยธรรม และอดทนพากเพียร แลสร้างขึ้นเป็นหลักปฏิบัติจนเป็นนิสัยปรกติ

                เขาวิเคราะห์ไว้ว่า ตำราช่วง 50 ปี หลังนี้ มักเน้นความสำเร็จในชีวิตโดยการปลูกฝังแต่เปลือกนอก สร้างภาพลักษณ์ให้ดูดี แต่กายดี มาดเท่ห์ หาวิธีพูดให้น่าเชื่อถือโดยนำเอาเทคนิคต่างๆ ที่จะชนะใจคนมาใช้และก็ประสบความสำเร็จได้ แต่ทิ้งปัญหาไว้มากมายในสังคมโดยเฉพาะกลุ่มคนที่ไม่รู้เท่าทันจะตกเป็นเหยื่ออย่างไม่จบสิ้น

                ผมเคยพบริชาร์ดครั้งหนึ่งตอนจิม  (Jim) นำผมไปรู้จักสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่ตั้งอยู่ในเมืองซานดิเอโก (San Diego) จิมแนะนำให้ผมรู้จักกับประธานบริษัท ดูเขาเป็นคนน่าศรัทธา เยือกเย็น ใบหน้าเขามีแต่ความเมตตา แต่งตัวง่ายๆ เรียบๆ ผมคิดว่าเขาคงได้รับการอบรมถ่ายทอดมาอย่างดีในเรื่องของความสำนึกแห่งการทำความดี มีคุณธรรมและจริยธรรม ด้วยเหตุนี้กระมังที่ทำให้เขามีธุรกิจการให้บริการที่ใหญ่โต และมั่นคง ลูกน้องให้ความศรัทธา เคารพ และเขาก็ประสบความสำเร็จ ชีวิในระยะยาว สิ่งเหล่านี้ จิมเพื่อนผมคงได้รับการถ่ายทอดมาด้วย

                ผมสังเกตหลายครั้งที่เขาใช้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรกลับบ้านหรือธุรกิจส่วนตัวของเขาทั้งๆ ที่เขาสามารถแอบใช้เครื่องโทรศัพท์ในสำนักงานโต๊ะไหนก็ได้ เพราะไม่มีใครเห็นในสำนักงานที่เขารับผิดชอบด้านรักษาความสะอาด แต่เขาไม่ทำ ผิดกับหลายบริษัทที่เจอปัญหาพนักงานเบิกค่าน้ำมันรถ ค่าโทรศัพท์ทางไกลจากบริษัท ทั้งๆ ที่เป็นการทำธุระส่วนตัว ลาป่วยทั้งๆ ที่จริงแล้วสบายดี ขโมยเวลาบริษัททำธุรกิจส่วนตัว นำสิ่งของสำนักงานไปใช้ที่บ้าน ในสังคมปัจจุบัน คนจะหนีห่างเรื่องจริยธรรมมาก และยังมีความเชื่อว่าจะต้องหลอกลวงคนอื่นก่อนตนจึงจะประสบความสำเร็จในชีวิต

                ช่วงที่ผมทำงานในร้านค้าปลีกที่อเมริกา วันหนึ่งมีแหม่มฝรั่งพร้อมลูกชายวัย 10 ขวบ เดินเข้าในร้านและต่อว่าผมว่า ยูให้ลูกเขาขโมยขนม (Candy Bar) ไปได้อย่างไร ผมจะตอบอย่างไรได้ นอกจากบอกว่าผมไม่เห็นเขาขโมยจริงๆ เพราะว่าผมกำลังมัวยุ่งขายของให้ลูกค้า หลังจากเอาขนมที่ลูกขายขโมยไปคืนแล้ว เขาได้กำชับผมก่อนออกจากร้านไปว่านับแต่นี้ไป 2 อาทิตย์ เข้าไม่อนุญาตให้ลูกเขาเข้าร้านเป็นเด็ดขาด และให้ยูช่วยดูแลควบคุมความประพฤติลูกเขาด้วย ผมมองว่านี่เป็นคำสั่งที่เด็ดขาดและเป็นการปลูกฝังที่ดีที่ไม่ต้องการให้ลูกเขาเป็นขี้ขโมย (โกง)

                ผมเคยใช้โทรศัพท์สาธารณะแต่ต่อไม่ติด และบังเอิญเครื่องกินเหรียญ (ไม่คืนเงินให้) ผมไป 1.25 เหรียญ หลังจากนั้น ผมโทรไปที่ศูนย์โทรศัพท์และแจ้งเรื่องที่เกิดขึ้น พนักงานรับสายเขาขอที่อยู่ผมไว้หลังจากวันนั้น  7 วัน ผมแปลกใจมากที่ได้รับจดหมายเป็นซองแข็งๆ เปิดดูข้างในมีจดหมายขอโทษและเงิน .125 เหรียญสหรัฐ สอดมาในซองกลมๆ อย่างดีโดยเป็นเหรียญ ควอเตอร์ ( 25 เซ็นต์) 5 อัน ผมยังเก็บซองนั้นไว้เป็นที่ระลึกแห่งความมีจริยธรรมขององค์การโทรศัพท์ของเขาจนทุกวันนี้

                ผมมีประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศมากมายไว้จะเขียนให้อ่านกันต่อไปในโอกาสหน้าครับ




บทความ

คำฉันท์ (๘)
คำฉันท์ (๗)
คำฉันท์ (๖)
คำฉันท์ (5)
คำฉันท์ (4)
คำฉันท์ (3)
คำฉันท์ (2)
ชื่อวรรณคดีที่ควรรู้จัก (เพิ่มเติม)
คำฉันท์ (1)
ฉากรบใน “ดาหลัง”
กลอนคนฝรั่งเขียน
กลอนบรรยายเมืองสิงห์บุรี เมื่อ พ.ศ 2466
ท้องถิ่นกับอาเซียน...จุดเชื่อมที่ยังต้องค้นหา
วันภาษาไทย? บางปัญหาที่น่าแลกเปลี่ยนทัศนะ
กลอนไหว้ครูโนห์ราชาตรี
ข้อเสียของวิชาประวัติศาสตร์
จากระบบบรรณาการถึงการปกครองแบบพิเศษในปะตานี
พระราชนิพนธ์แปลสามเรื่อง
การส่งเสริมและข้อจำกัดของวรรณกรรมมุสลิม
สุนทรคึก เขียนถึง สุนทรภู่ (1) ตามรอยคึกฤทธิ์
กลอนคนฝรั่งเขียน
50 ปีสมาคมนักกลอนฯ กับการก้าวสู่เวทีสากล
สารลึบพะสูน: วรรณคดีลุ่มน้ำโขงที่ไม่โปร่งใส
เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา
สุภาษิตโบราณ
ง่ายและงามอย่างลาว
การเมืองในกวีของ “คุณพุ่ม”
ตำนานการสร้างโลกของชาวจ้วง
เวียงจัน 450 ปี
วันภาษาไทยฯ ที่ราชภัฏมหาสารคาม
แม่น้ำท่าจีนกำลังจะตาย
ย้อนรอยวัฒนธรรมลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา
นครปฐมและพระปฐมเจดีย์ในวรรณคดีนิราศ
ตามรอยภาษาศาสตร์ภาษากะเหรี่ยงบ้านไร่
ชาตินิยมสยาม และชาตินิยมไทย กับกรณีปราสาทเขาพระวิหารมรดกโลก
จัดอันดับความนิยมของบทความในเว็บสมาคมฯ
ตำนานนิทานพื้นบ้าน กำเนิดแม่น้ำโขง "ยักษ์สะลึคึ"
เอกสารวิชาการ ร่องรอยกาลเวลา หัวข้อ "ศิลปะ เพลง ดนตรี กวี" วังสะพุง, เลย
มุทิตาบูชาครูวันสุนทรภู่ที่ราชภัฏมหาสารคาม
สัมพันธ์ไทย – จีน (จ้วง) เครือญาติชาติภาษา
ตามล่าหารัก
แม่น้ำโขง โลกร้อน หรือเพราะจีนปิดเขื่อนกั้นน้ำ
The Ides of March และ “โภชนสติ” จาก ป๋วย อึ๊งภากรณ์
มองรูป-เสียงกลอน (ว่าด้วยเสียงตรี วรรค ๒) ผ่าน อังคาร กัลยาณพงศ์ (๒) article
200 ปี เอบราแฮม ลิงคอล์น: “บ้านที่แตกแยกกันเอง ไม่อาจตั้งอยู่ได้”
มองรูป-เสียงกลอน (ว่าด้วยเสียงตรี วรรค ๒) ผ่าน อังคาร กัลยาณพงศ์
ที่เรียกว่า วัฒนธรรม และคำว่า ภาษา
ของ-โขง จิตวิญญาณแห่งสายน้ำ
โคลงห้าพัฒนา ของ "จิตร ภูมิศักดิ์"
ประชาภิวัฒน์(ไทยกับอาเซียน)
วันสารทไทย
สุนทรภู่-ครูมีแขก จากโซนาต้าถึงเพลงทยอยเดี่ยว
สังคม"ทันสมัย" แต่ไร้สมอง
มะเมี๊ยะเป็นสาวมอญ
บรูซแกสตันไว้อาลัยละมูล
รากเหง้าความศักดิ์สิทธิ์ของกวีนิพนธ์ไทย
บทสัมภาษณ์ กวีรากหญ้า
ความเชื่อ
ทำไม
ร่องรอยกาลเวลา
โขงนที เพลงกวี ดนตรีชีวิต
ประชาชนในชาตินิยม
รักสามเศร้า ที่แหลมมลายู
ความหมายทางวัฒนธรรม
เที่ยว 9 วัดศักดิ์สิทธิ์ ไหว้พระทำบุญปีใหม่ สไตล์ "สุจิตต์ วงษ์เทศ"
ปาฐกถาช่างวรรณกรรม
รัฐบุรุษ
สุนทรภู่ ต่อต้านสงครามล่าเมืองขึ้น
วัฒนธรรม เปลี่ยน...ซีไรต์ก็เปลี่ยน
สยามเมืองยิ้ม
ปราสาทเขาพระวิหาร
เสภาเรื่องพระราชพงศาวดาร ของสุนทรภู่
ตะเกียงเจ้าพายุ
ต้นแบบ"กลอนสุนทรภู่"
สุนทรภู่ "ความรู้ใหม่" โยงใย "ความรู้เก่า"
จากร้อยกรอง สู่บทกวีมีทำนอง
รามายณะ (รามเกียรติ์) เล่าใหม่
พายุนาร์กีสหรืออคติในใจไทยที่ทำร้ายคนพม่า?
เห่ช้าพญาหงส์
การเทครัวในประวัติศาสตร์อุษาคเนย์
เมืองร้อยเอ็ดประตู
พล นิกร กิมหงวน
ภูมิประเทศอีสาน ไม่มีในประวัติศาสตร์ไทย
มิตาเกะ
เค้าขวัญวรรณกรรม
เรือพระราชพิธี
The Secret
โลกดนตรี
ลมปากที่ไร้มารยา
คำกวี เส้น สี และแสงเงา
ยิ่งกระจะยิ่งกระจ่างอยู่กลางใจ
วรรคทอง
การะเกด
ในวรรณคดีมีกลอน (หรือ) เปล่า...?
ในวรรณคดีก็มีกลอนเปล่า
โล้ชิงช้า ประเพณีประดิษฐ์ใหม่ของพราหมณ์สยาม
เพลงลูกทุ่งมาจากไหน?
สนุกเล่นแต่เป็นจริง
ครูแจ้งวัดระฆัง สร้างสำนวนขุนช้างขุนแผน แสนสยอง ...
ชาติพันธุ์สุวรรณภูมิ
อยากได้ความรู้ไปหมู่บ้าน อยากได้ปริญญาไปมหาวิทยาลัย
อัจฉริยะรอบโลก กับ I see U มติชน 30 ปี
มรดกภาษา
เขาพระวิหาร: "มรดกโลก" ของกัมพูชา
สุนทรภู่:ในช่วงแผ่นดินพระนั่งเกล้า
สุนทรภู่ มหากวีกระฏุมพี
ข้อมูลนิราศเมืองสุพรรณ
กรุงเทพฯ "พื้นที่ทางวัฒนธรรม"
บางกอก
มาตุภูมิ กับ ชาติภูมิ
กวีปฎิวัติ article
ปริศนาพาสนุก article
สิทธิชุมชน - สนั่น ชูสกุล article
กราบกลอนด้วยกลอนครู article
ร่าย – โคลงในโองการแช่งน้ำฉันทลักษณ์จากสองฝั่งโขง article
กาพย์ยานี : ตำนานฉันทลักษณ์กับหลักการใหม่ article
เส้นทางรัก ขุนแผนและนางพิม จากสุพรรณมาเมืองพิจิตร article
กลอนบทละคร article
กวีอมตะอยู่ที่ผลงาน article
๓๕ เดนตายใน ขุนช้าง ขุนแผน article
จากปากแพรกถึงท่าดินแดง article
แม่น้ำโขง แม่น้ำแห่งอุษาคเนย์ : เชียงรุ่ง1-2 article
เถาอัญชัญ article
พลังลาว article
เวตาลเป็นใคร article
อ้อมอกแม่อิง article
สนิมในวรรณคดี article
เรื่องเล่าของสาย article
สวัสดีปี ใหม่ ๒๕๕๐ article
รายงานวรรณกรรม article
ตลาดวิชาและบางสิ่งที่มองข้าม article
รู้สึก นึก คิด เขียน article



bulletผลร้อยกรองออนไลน์ 2558
dot
ประกวดร้อยกรองออนไลน์ครั้งที่ 7
dot
bulletข้อมูลการประกวดครั้งที่ 7, 2557
bulletผังร้อยกรอง
bulletอ่านโคลงประกวด 2557
bulletอ่านกลอนประกวด 2557
bulletอ่านกาพย์ยานีประกวด 2557
bulletผลการประกวดร้อยกรอง ปี 2557
dot
ข่าวสาร ข้อมูลสมาคม
dot
bulletกรรมการสมาคมสมัยที่ ๑๕-๑๖
bulletนายกสมาคมสมัยที่ ๑๗
bulletติดต่อนายกสมาคมนักกลอน
bulletติดต่อฝ่ายดูแลส่วนต่างๆ
bulletสมัครสมาชิกสมาคมนักกลอน
bulletนักกลอนตัวอย่าง ๒๕๕๓
dot
หัวข้อน่าสนใจ
dot
bulletรวมลิ้งค์เว็บไซต์น่าสนใจ
bulletส่งบทสักวา น.ส.พ. สยามรัฐ
bulletวารสารวิทยาจารย์ รับต้นฉบับ
bulletส่งข้อเขียนครูในดวงใจ
dot
แนะนำหนังสือ
dot
bulletหน้ารวมหนังสือ
bulletคู่มือเรียนเขียนกลอน
bulletกาสรคำฉันท์ - สมคิด สิงสง
bulletหนังสือสุรินทร์สโมสร
bulletฝากโลกนี้ไว้ในหัวใจเธอ - กอนกูย
bulletเลือน - อติภพ
bulletธาร ธรรมโฆษณ์
bulletนายทิวา
bulletกลอนเกียรติยศ
bulletอ้อมกอดแห่งท้องทุ่ง
bulletทองแถม นาถจำนง
bulletพงศาวดารพิภพ
bulletโป๊ยเซียน คะนองฤทธิ์
dot
โครงการประกวดต่างๆ
dot
bulletนายอินทร์อะวอร์ด ๒๕๕๖
bulletประกวดรางวัลซีไรท์ปี ๒๕๕๖
bulletรางวัลพานแว่นฟ้า ปี ๒๕๕๖
bulletรางวัลวรรณกรรมรามคำแหง ๒๕๕๖
dot
ผลตัดสินรางวัลต่างๆ
dot
bulletรางวัลศรีบูรพา ๒๕๕๖
bulletผลรางวัลซีไรต์ ๒๕๕๗
bulletผลเซเว่นบุ๊คอวอร์ด ๒๕๕๗
bulletผลรางวัลแว่นแก้ว ๗ (๒๕๕๓)
bulletผลกลอนวิถีคนกับควาย
bulletผลร้อยกรอง “ผมจะเป็นคนดี”
bulletรางวัลนราธิป ๒๕๕๓
bulletนักเขียนอมตะ คนที่ ๖ (๒๕๕๕)
bulletนักเขียนรางวัลศรีบูรพา ๒๕๕๖
bulletศิลปินมรดกอีสาน ๒๕๕๔
bulletผลรางวัลพานแว่นฟ้า ๒๕๕๕
bulletผลรางวัลรามคำแหง ๒๕๕๖
bulletศิลปินแห่งชาติ ๒๕๕๕
bulletผลประกวดหนังสือ ชีวิตใหม่ 2
dot
ข่าวคราวของลมหายใจ
dot
dot
Weblink
dot
bulletอ่านกลอนประกวด 2556

หนังสือพิมพ์ คมชัดลึก
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย
ศูนย์ให้คำปรึกษาปัญหาภาษาไทย มศว
เว็บรวมกระทู้ อาศรมชาวโคลง ใน pantip.com
หนังสืออีศาน


Copyright © 2010 All Rights Reserved.
ติดต่อ นายกสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง
โทรศัพท์ ๐๘๙-๑๒๓๔๗๕๔ อีเมล์ tongtham.n@hotmail.com

สำนักพิมพ์แม่โพสพ