ReadyPlanet.com
dot dot
ในวรรณคดีมีกลอน (หรือ) เปล่า...?

ดาวน์โหลดไฟล์ PDF

ในวรรณคดีมีกลอน (หรือ) เปล่า...?
กุลนรี  สวพนังกุล
จาก: โพสทูเดย์ เสาร์ที่ 8 ก.ย. 2550


“ภาษาคือการใช้คำที่มีอยู่อย่างจำกัดเพื่อสื่อ
ความรู้สึกของคนที่มีไม่จำกัด...คนฉลาด
ที่สามารถใช้คำเหล่านั้นได้ถือว่าเป็นกวี”
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์
(กวีนิพนธ์) ประจำปี 2536 ว่าไว้อย่างนั้น ซึ่งรูปแบบหนึ่งในการ
ถ่ายทอดภาษาก็คือ “กลอนเปล่า”
กลอนเปล่า จึงเปรียบเสมือนบันไดขั้นต้นของกวีที่สามารถสื่อ
อารมณ์ความรู้สึกผ่านคำต่างๆ ที่มีอยู่อย่างจำกัดในภาษาออกมา
ได้ ขณะเดียวกันคำกวีที่ยังไม่ได้เรียบเรียงก็เปรียบเสมือนเพชร
แต่ละเม็ดที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน หากเมื่อใดที่เพชรได้รับการ
เจียระไนแล้ว เพชรเม็ดนั้นย่อมเป็นเพชรยอดมงกุฎ

แม้ไม่สัมผัสคำ...แต่สัมผัสใจ
หลายคนคงสงสัยว่าอย่างใดจึงเรียกว่า กลอนเปล่า?! ใช่อย่าง
เดียวกับกลอนแปดที่เคยถูกครูภาษาไทยให้ทำเป็นการบ้านเขียน
ส่งสมัยนุ่งขาสั้น คอซอง หรือไม่...คำตอบคือ ไม่ เพราะ กลอนเปล่า
เป็นงานประพันธ์ที่ไม่มีข้อบังคับทางฉันทลักษณ์อย่างบทกวีนิพนธ์
ทั่วไปที่แต่งด้วยฉันทลักษณ์แบบต่างๆ อาทิ โคลง ฉันท์ กาพย์
กลอน (รวมถึงกลอนแปด) ฯลฯ มีชื่อเรียกอีกหลายอย่างไม่ว่าจะเป็น
กลอนเปลือย กลอนอิสระ กลอนไร้ฉันทลักษณ์
“อะไรก็ได้ที่เป็นภาษาของอารมณ์ความรู้สึก ถ้าอ่านแล้วรู้สึก
ได้ก็เป็นบทกวีได้ ส่วนจะมีรูปแบบหรือไม่มีรูปแบบก็อีกเรื่องหนึ่ง
แต่การมีรูปแบบทำให้มีจังหวะจะโคน มีความไพเราะ นั่นเป็น
เสน่ห์อย่างหนึ่ง กลอนเปล่าไม่มีจังหวะจะโคน แต่มีความรู้สึกที่
เราสัมผัสได้ แม้ไม่มีสัมผัสในคำแต่ก็มีสัมผัสใจ ซึ่งถือว่ายาก
เหมือนกันถ้าจะเขียนให้ได้ความรู้สึกอย่างนั้น” เนาวรัตน์ กล่าว
เนาวรัตน์ กวีรัตนโกสินทร์ ยังยกตัวอย่างลำนำกวีที่มีลักษณะ
ของกลอนเปล่า อาทิ “ลมฝ่ายยอดไม้ ลมพ้องน้ำเป็นระลอก”
ซึ่งปรากฏอยู่ในงานเขียนชิ้นหนึ่งของ ไม้ เมืองเดิม หรือ “แดด
ปรุใบกระถิน ฉลักฝอยลายลงบนผิวดินชื้น” จากงานเขียนของ
รงค์ วงษ์สวรรค์ จะสังเกตได้ว่าทั้ง 2 บทนี้ ไม่มีสัมผัสในคำ แต่
มีความเป็นโวหารกวีที่ให้ความรู้สึกสัมผัสในใจแก่ตัวผู้อ่านได้
เช่นเดียวกับที่ สุจิตต์ วงษ์เทศ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์
(กวีนิพนธ์) ประจำปี 2545 ให้คำจำกัดความของ กลอนเปล่า ไว้
ว่า “ส่งสัมผัสน้อย ส่งสัมผัสเสรี” ซึ่งลีลาเช่นนี้มีปรากฏอยู่ในบท
ละครนอกเรื่องนางมโนราห์ ที่มีการพิมพ์แพร่หลายทั่วไป และเป็น
กลอนต้นแบบของบทละครในทุกวันนี้

ค่อยๆ เริ่มจาก...กลอนเปล่า
ในการเขียนงานประพันธ์โดยเฉพาะบทร้อยกรองหรือกลอน
นั้น แวดวงภาษาไทยบ้านเราคล้ายจะมีบทบัญญัติกลายๆ เสียแล้ว
ว่า ทางที่ถูกที่ควรคือการเขียนให้ถูกต้องตามฉันทลักษณ์ ข้อบังคับ
ที่มีมาแต่ดั้งเดิม โดยมีบทกลอนของกวีเอกอย่าง “สุนทรภู่” เป็น
แบบอย่างที่ถูกต้องเหมาะสมที่สุดแล้ว แต่ สุจิตต์ ให้อรรถาธิบาย
ว่า กลอนเปล่าต่างหากคือพัฒนาการขั้นต้นก่อนที่ความรู้ทางด้าน
การประพันธ์จะต่อยอดออกมาและสร้างเป็นกฎเกณฑ์เพื่อให้เกิด
ความไพเราะอยู่ในปัจจุบัน
“สังคมกำหนดให้มีทางเลือกเดียวคือทางสุนทรภู่ ถ้าไม่
กำหนด ไม่บังคับ ก็ไม่มีปัญหาหรอก เราเข้าใจพื้นฐานกาพย์
กลอน คำคล้องจองกันน้อยไป จึงมีจินตนาการว่าสุนทรภู่เกิดมา
ปุ๊บก็เขียนกลอนส่งสัมผัสเลย อย่างน้อยท่านก็ต้องเริ่มจากการ
อ่านและเขียนกลอนเปล่าก่อนนั่นแหละ เพราะกว่าจะเร่หาสัมผัส
ได้ครบ 8 คำ ได้ต้องใช้เวลานาน ต้องอ่านหนังสือมาก แม้กระทั่ง
สิ่งที่สุนทรภู่เขียนเป็นสัมผัสกลอนแปดก็ไม่ใช่สุนทรภู่เขียนเป็น
คนแรก แต่มีการเขียนมาตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรีก่อนสุนทรภู่เกิด
เสียอีก”
สุจิตต์ บอกว่า กลอนเปล่าเป็นโลกที่เปิดกว้างมหาศาลให้คน
ทั่วไปได้เข้าถึงตัวอักษร ความรู้ และความเป็นกาพย์กลอนทั้ง
หลาย การเขียนกลอนเปล่าไม่ใช่เรื่องผิดปกติ การเริ่มจากกลอน
เปล่า กลอนเปลือย แล้วไปส่งสัมผัสทีละเล็กทีละน้อย เพิ่มมาก
ขึ้นให้มันแพรวพราวไม่ใช่เรื่องเสียหาย แต่เป็นการเจริญงอกงาม
“หากคิดอะไรไม่ออกก็ให้เขียนกลอนเปล่าก่อน อย่าไปดัดจริต
เป็นนักกลอนที่มีความเชี่ยวชาญพิเศษ เอาไว้โอกาสข้างหน้าถ้าเรา
สั่งสมประสบการณ์มากขึ้นก็ค่อยเลียนแบบเขาไป” สุจิตต์ บอก

นำภาษาพูดมาเขียนเป็นตัวอักษร
คำว่า กลอนเปล่า นี้ อาจได้รับอิทธิพลมาจากวลีอิสระ หรือ
Blank Verse ในงานประพันธ์ของฝรั่ง ซึ่งเป็นวลีที่อิสระปลอด
จากข้อกำหนดบังคับจริง แต่การเขียนกลอนเปล่ามิใช่การหยิบยืม
รูปแบบมาจากฝรั่งอย่างที่หลายคนเข้าใจ เพราะในภาษาไทยของ
เราก็มีการใช้กลอนเปล่ากันมาเนิ่นนาน ซึ่ง สุจิตต์ บอกว่า กลอน
เปล่าก็คือการเขียนอย่างภาษาพูด หรือการเอาภาษาพูดมาเขียน
เป็นตัวอักษรนั่นเอง
การนำภาษาพูดมาเขียนเป็นตัวอักษรนี้มีหลักฐานยืนยันมา
นาน เช่น ในศิลาจารึกที่คุ้นหูกัน ได้แก่ “ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว”
นับว่าเป็นกลอนเปล่าแบบหนึ่ง โดย สุจิตต์ ยกตัวอย่าง นิทาน
กำเนิดมนุษย์ในพงศาวดารล้านช้าง เมื่อ พ.ศ.2000 ว่า “กาลเมื่อ
ก่อนนั้นก็เป็นดิน เป็นหญ้า เป็นฟ้า เป็นแถน ผีและคนเที่ยวไป
มาหากันบ่ขาด” บทดังกล่าวนี้ สำหรับสุจิตต์ บอกว่า เป็นกลอน
เปล่าหรือจะเรียกกลอนเปลือยก็ได้ เนื่องเพราะมีความธรรมดา
เป็นธรรมชาติ หากแต่งดงาม และให้อารมณ์ความรู้สึก
“ปัจจุบันเราเอาภาษาเขียนมาเป็นตัวกำหนดสถาปนามาตรฐาน
ต่างๆ โดยละทิ้งภาษาพูด ทั้งที่เราพูดกันอยู่ทุกวัน ส่งผลให้ครู
วรรณคดีทั่วประเทศลืมวรรณคดีภาษาพูด อย่างเรื่องขุนช้างขุนแผน
ก็มาจากภาษาพูดก่อนแล้วจึงค่อยเป็นกลอนเสภาทีหลัง นอกจาก
ลืมแล้วยังดูถูกอีกต่างหาก ยกย่องแต่ภาษาเขียนและเป็นภาษาเขียน
เฉพาะในราชสำนักลุ่มน้ำเจ้าพระยาเสียด้วย” สุจิตต์ กล่าว

ในวรรณคดี (ก็) มีกลอนเปล่า
กลอนเปล่ามีอิทธิพลกับงานเขียนในบ้านเรามาตั้งแต่ครั้ง
อดีต โดยเฉพาะในวรรณคดีที่แพร่หลายต่างๆ ก็ปรากฏว่ามี
กลอนเปล่าแฝงอยู่ กระนั้นกลอนเปล่าในวรรณคดีไทยไม่สู้
จะตรงกับกลอนเปล่าที่แปลตรงๆ มาจาก Blank Verse ใน
วรรณคดีอังกฤษนัก (กลอนในวรรณคดีอังกฤษไม่มีการสัมผัสคำ
แต่มีการเน้นเสียงในลักษณะ Iambic Pentameter คือ 1 บาท
แบ่งเป็น 5 จังหวะ จังหวะละ 2 พยางค์ พยางค์แรกเสียงเบาหรือ
ลหุ พยางค์หลังเสียงหนักหรือครุ)
วัฒน์ วรรลยางกูร นักเขียนรางวัลศรีบูรพา ประจำปี 2550
อธิบายว่า กลอนเปล่าในวรรณคดีไทยที่มีอยู่เดิมจะมีลักษณะเป็น
กวีร้อยแก้วที่มีลีลาการสัมผัสอย่างบางๆ อาทิ ในวรรณคดีเรื่อง
สามก๊ก และเรื่องราชาธิราช ซึ่งไม่ได้เขียนเป็นลักษณะโคลงหรือ
กลอนมีฉันทลักษณ์ อย่างเช่นในวรรณคดี ขุนช้างขุนแผน หรือ
พระมหาอภัยมณี เป็นต้น
ถ้ามองในแง่ของกวีร้อยแก้ว วัฒน์ บอกว่า มีนักเขียนไทย
มากมายหลายคนที่เขียนกลอนเปล่าไว้ในบทประพันธ์ ไล่เรียง
ตั้งแต่ยาขอบ ไม้ เมืองเดิม ศรีบูรพา อิศรา อมันตกุล เสนีย์
เสาวพงศ์ รมย์ รติวัน อาจินต์ ปัญจพรรค์ รงค์ วงษ์สวรรค์
อัศศิริ ธรรมโชติ เป็นต้น
ตัวอย่างเช่น สำนวนเขียนของยาขอบ ในวรรณคดีเรื่องผู้ชนะ
สิบทิศ ตอนที่จะเด็ดตอบคำถามของตะละแม่นันทวดี ซึ่งบอกเขา
ว่าเที่ยวโปรยหว่านหัวใจไปให้ผู้หญิงไปทั่ว 10 ทิศ แล้วยังจะมี
หัวใจให้ใครอีก ความว่า “ที่ตะละแม่พูดมานั้นเป็นความเข้าใจ
อย่างเด็กๆ หัวใจของข้าพเจ้าแท้จริงแล้วเปรียบเสมือนผลไม้
กายสิทธิ์ ถึงถูกตัดแบ่งแจกจ่ายไปแล้วก็มิขาดพร่องลงเลย”
สำนวนของไม้ เมืองเดิม ในวรรณกรรมเรื่องรอยไถ ตอนที่
บัวเผื่อนหนีไอ้ลือไปมีสามีใหม่ที่กรุงเทพฯ ความว่า “หัวใจของ
แม่บัวเผื่อนก็เยี่ยงเดียวกับบัวน้ำ คอยแต่จะกระเพื่อมไปตาม
ระลอกลม”
สำนวนของศรีบูรพา ในวรรณกรรมเรื่องข้างหลังภาพ ตอนที่
คุณหญิงกีรติกำลังจะสิ้นใจได้กล่าวกับนพพร ความว่า “ฉันตาย
โดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจที่มีคนที่ฉันรัก”
วัฒน์ บอกว่า หากเอาเนื้อความของแต่ละบทประพันธ์ข้างต้น
มาจัดวางให้เป็นบรรทัดก็จะกลายเป็นบทกวีชิ้นหนึ่ง ที่อ่านได้ง่าย
ไม่มีฉันทลักษณ์บังคับ แต่มีความคมแล้วเห็นภาพ เห็นปรัชญาอยู่
ในนั้น
“การเขียนกลอนเปล่าสมัยนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่าเท่หรือไม่เท่กว่า
เขียนกลอนฉันทลักษณ์ แต่อยู่ที่ว่าถึงหรือเปล่า เหมือนนักมวยที่
ใส่กางเกงมวยสวย ไหว้ครูสวย แต่ชกจริงไม่เข้าเป้า เหนืออื่นใด
ปัญหาที่ท้าทายกวีคือความเป็นจริงของชีวิตและสังคม ที่คนเขียน
ต้องใช้สติปัญญา ต้องศึกษาค้นคว้า แล้วถ่ายทอดแสดงทัศนะ
ออกมาให้คนอ่านได้” วัฒน์ ทิ้งท้ายให้คิด




บทความ

คำฉันท์ (๘)
คำฉันท์ (๗)
คำฉันท์ (๖)
คำฉันท์ (5)
คำฉันท์ (4)
คำฉันท์ (3)
คำฉันท์ (2)
ชื่อวรรณคดีที่ควรรู้จัก (เพิ่มเติม)
คำฉันท์ (1)
ฉากรบใน “ดาหลัง”
กลอนคนฝรั่งเขียน
กลอนบรรยายเมืองสิงห์บุรี เมื่อ พ.ศ 2466
ท้องถิ่นกับอาเซียน...จุดเชื่อมที่ยังต้องค้นหา
วันภาษาไทย? บางปัญหาที่น่าแลกเปลี่ยนทัศนะ
กลอนไหว้ครูโนห์ราชาตรี
ข้อเสียของวิชาประวัติศาสตร์
จากระบบบรรณาการถึงการปกครองแบบพิเศษในปะตานี
พระราชนิพนธ์แปลสามเรื่อง
การส่งเสริมและข้อจำกัดของวรรณกรรมมุสลิม
สุนทรคึก เขียนถึง สุนทรภู่ (1) ตามรอยคึกฤทธิ์
กลอนคนฝรั่งเขียน
50 ปีสมาคมนักกลอนฯ กับการก้าวสู่เวทีสากล
สารลึบพะสูน: วรรณคดีลุ่มน้ำโขงที่ไม่โปร่งใส
เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา
สุภาษิตโบราณ
ง่ายและงามอย่างลาว
การเมืองในกวีของ “คุณพุ่ม”
ตำนานการสร้างโลกของชาวจ้วง
เวียงจัน 450 ปี
วันภาษาไทยฯ ที่ราชภัฏมหาสารคาม
แม่น้ำท่าจีนกำลังจะตาย
ย้อนรอยวัฒนธรรมลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา
นครปฐมและพระปฐมเจดีย์ในวรรณคดีนิราศ
ตามรอยภาษาศาสตร์ภาษากะเหรี่ยงบ้านไร่
ชาตินิยมสยาม และชาตินิยมไทย กับกรณีปราสาทเขาพระวิหารมรดกโลก
จัดอันดับความนิยมของบทความในเว็บสมาคมฯ
ตำนานนิทานพื้นบ้าน กำเนิดแม่น้ำโขง "ยักษ์สะลึคึ"
เอกสารวิชาการ ร่องรอยกาลเวลา หัวข้อ "ศิลปะ เพลง ดนตรี กวี" วังสะพุง, เลย
มุทิตาบูชาครูวันสุนทรภู่ที่ราชภัฏมหาสารคาม
สัมพันธ์ไทย – จีน (จ้วง) เครือญาติชาติภาษา
ตามล่าหารัก
แม่น้ำโขง โลกร้อน หรือเพราะจีนปิดเขื่อนกั้นน้ำ
The Ides of March และ “โภชนสติ” จาก ป๋วย อึ๊งภากรณ์
มองรูป-เสียงกลอน (ว่าด้วยเสียงตรี วรรค ๒) ผ่าน อังคาร กัลยาณพงศ์ (๒) article
200 ปี เอบราแฮม ลิงคอล์น: “บ้านที่แตกแยกกันเอง ไม่อาจตั้งอยู่ได้”
มองรูป-เสียงกลอน (ว่าด้วยเสียงตรี วรรค ๒) ผ่าน อังคาร กัลยาณพงศ์
ที่เรียกว่า วัฒนธรรม และคำว่า ภาษา
ของ-โขง จิตวิญญาณแห่งสายน้ำ
โคลงห้าพัฒนา ของ "จิตร ภูมิศักดิ์"
ประชาภิวัฒน์(ไทยกับอาเซียน)
วันสารทไทย
สุนทรภู่-ครูมีแขก จากโซนาต้าถึงเพลงทยอยเดี่ยว
สังคม"ทันสมัย" แต่ไร้สมอง
มะเมี๊ยะเป็นสาวมอญ
บรูซแกสตันไว้อาลัยละมูล
รากเหง้าความศักดิ์สิทธิ์ของกวีนิพนธ์ไทย
บทสัมภาษณ์ กวีรากหญ้า
ความเชื่อ
ทำไม
ร่องรอยกาลเวลา
โขงนที เพลงกวี ดนตรีชีวิต
ประชาชนในชาตินิยม
รักสามเศร้า ที่แหลมมลายู
ความหมายทางวัฒนธรรม
เที่ยว 9 วัดศักดิ์สิทธิ์ ไหว้พระทำบุญปีใหม่ สไตล์ "สุจิตต์ วงษ์เทศ"
ปาฐกถาช่างวรรณกรรม
รัฐบุรุษ
หนึ่งคนสองวัฒนธรรม
สุนทรภู่ ต่อต้านสงครามล่าเมืองขึ้น
วัฒนธรรม เปลี่ยน...ซีไรต์ก็เปลี่ยน
สยามเมืองยิ้ม
ปราสาทเขาพระวิหาร
เสภาเรื่องพระราชพงศาวดาร ของสุนทรภู่
ตะเกียงเจ้าพายุ
ต้นแบบ"กลอนสุนทรภู่"
สุนทรภู่ "ความรู้ใหม่" โยงใย "ความรู้เก่า"
จากร้อยกรอง สู่บทกวีมีทำนอง
รามายณะ (รามเกียรติ์) เล่าใหม่
พายุนาร์กีสหรืออคติในใจไทยที่ทำร้ายคนพม่า?
เห่ช้าพญาหงส์
การเทครัวในประวัติศาสตร์อุษาคเนย์
เมืองร้อยเอ็ดประตู
พล นิกร กิมหงวน
ภูมิประเทศอีสาน ไม่มีในประวัติศาสตร์ไทย
มิตาเกะ
เค้าขวัญวรรณกรรม
เรือพระราชพิธี
The Secret
โลกดนตรี
ลมปากที่ไร้มารยา
คำกวี เส้น สี และแสงเงา
ยิ่งกระจะยิ่งกระจ่างอยู่กลางใจ
วรรคทอง
การะเกด
ในวรรณคดีก็มีกลอนเปล่า
โล้ชิงช้า ประเพณีประดิษฐ์ใหม่ของพราหมณ์สยาม
เพลงลูกทุ่งมาจากไหน?
สนุกเล่นแต่เป็นจริง
ครูแจ้งวัดระฆัง สร้างสำนวนขุนช้างขุนแผน แสนสยอง ...
ชาติพันธุ์สุวรรณภูมิ
อยากได้ความรู้ไปหมู่บ้าน อยากได้ปริญญาไปมหาวิทยาลัย
อัจฉริยะรอบโลก กับ I see U มติชน 30 ปี
มรดกภาษา
เขาพระวิหาร: "มรดกโลก" ของกัมพูชา
สุนทรภู่:ในช่วงแผ่นดินพระนั่งเกล้า
สุนทรภู่ มหากวีกระฏุมพี
ข้อมูลนิราศเมืองสุพรรณ
กรุงเทพฯ "พื้นที่ทางวัฒนธรรม"
บางกอก
มาตุภูมิ กับ ชาติภูมิ
กวีปฎิวัติ article
ปริศนาพาสนุก article
สิทธิชุมชน - สนั่น ชูสกุล article
กราบกลอนด้วยกลอนครู article
ร่าย – โคลงในโองการแช่งน้ำฉันทลักษณ์จากสองฝั่งโขง article
กาพย์ยานี : ตำนานฉันทลักษณ์กับหลักการใหม่ article
เส้นทางรัก ขุนแผนและนางพิม จากสุพรรณมาเมืองพิจิตร article
กลอนบทละคร article
กวีอมตะอยู่ที่ผลงาน article
๓๕ เดนตายใน ขุนช้าง ขุนแผน article
จากปากแพรกถึงท่าดินแดง article
แม่น้ำโขง แม่น้ำแห่งอุษาคเนย์ : เชียงรุ่ง1-2 article
เถาอัญชัญ article
พลังลาว article
เวตาลเป็นใคร article
อ้อมอกแม่อิง article
สนิมในวรรณคดี article
เรื่องเล่าของสาย article
สวัสดีปี ใหม่ ๒๕๕๐ article
รายงานวรรณกรรม article
ตลาดวิชาและบางสิ่งที่มองข้าม article
รู้สึก นึก คิด เขียน article



bulletผลร้อยกรองออนไลน์ 2558
dot
ประกวดร้อยกรองออนไลน์ครั้งที่ 7
dot
bulletข้อมูลการประกวดครั้งที่ 7, 2557
bulletผังร้อยกรอง
bulletอ่านโคลงประกวด 2557
bulletอ่านกลอนประกวด 2557
bulletอ่านกาพย์ยานีประกวด 2557
bulletผลการประกวดร้อยกรอง ปี 2557
dot
ข่าวสาร ข้อมูลสมาคม
dot
bulletกรรมการสมาคมสมัยที่ ๑๕-๑๖
bulletนายกสมาคมสมัยที่ ๑๗
bulletติดต่อนายกสมาคมนักกลอน
bulletติดต่อฝ่ายดูแลส่วนต่างๆ
bulletสมัครสมาชิกสมาคมนักกลอน
bulletนักกลอนตัวอย่าง ๒๕๕๓
dot
หัวข้อน่าสนใจ
dot
bulletรวมลิ้งค์เว็บไซต์น่าสนใจ
bulletส่งบทสักวา น.ส.พ. สยามรัฐ
bulletวารสารวิทยาจารย์ รับต้นฉบับ
bulletส่งข้อเขียนครูในดวงใจ
dot
แนะนำหนังสือ
dot
bulletหน้ารวมหนังสือ
bulletคู่มือเรียนเขียนกลอน
bulletกาสรคำฉันท์ - สมคิด สิงสง
bulletหนังสือสุรินทร์สโมสร
bulletฝากโลกนี้ไว้ในหัวใจเธอ - กอนกูย
bulletเลือน - อติภพ
bulletธาร ธรรมโฆษณ์
bulletนายทิวา
bulletกลอนเกียรติยศ
bulletอ้อมกอดแห่งท้องทุ่ง
bulletทองแถม นาถจำนง
bulletพงศาวดารพิภพ
bulletโป๊ยเซียน คะนองฤทธิ์
dot
โครงการประกวดต่างๆ
dot
bulletนายอินทร์อะวอร์ด ๒๕๕๖
bulletประกวดรางวัลซีไรท์ปี ๒๕๕๖
bulletรางวัลพานแว่นฟ้า ปี ๒๕๕๖
bulletรางวัลวรรณกรรมรามคำแหง ๒๕๕๖
dot
ผลตัดสินรางวัลต่างๆ
dot
bulletรางวัลศรีบูรพา ๒๕๕๖
bulletผลรางวัลซีไรต์ ๒๕๕๗
bulletผลเซเว่นบุ๊คอวอร์ด ๒๕๕๗
bulletผลรางวัลแว่นแก้ว ๗ (๒๕๕๓)
bulletผลกลอนวิถีคนกับควาย
bulletผลร้อยกรอง “ผมจะเป็นคนดี”
bulletรางวัลนราธิป ๒๕๕๓
bulletนักเขียนอมตะ คนที่ ๖ (๒๕๕๕)
bulletนักเขียนรางวัลศรีบูรพา ๒๕๕๖
bulletศิลปินมรดกอีสาน ๒๕๕๔
bulletผลรางวัลพานแว่นฟ้า ๒๕๕๕
bulletผลรางวัลรามคำแหง ๒๕๕๖
bulletศิลปินแห่งชาติ ๒๕๕๕
bulletผลประกวดหนังสือ ชีวิตใหม่ 2
dot
ข่าวคราวของลมหายใจ
dot
dot
Weblink
dot
bulletอ่านกลอนประกวด 2556

หนังสือพิมพ์ คมชัดลึก
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย
ศูนย์ให้คำปรึกษาปัญหาภาษาไทย มศว
เว็บรวมกระทู้ อาศรมชาวโคลง ใน pantip.com
หนังสืออีศาน


Copyright © 2010 All Rights Reserved.
ติดต่อ นายกสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง
โทรศัพท์ ๐๘๙-๑๒๓๔๗๕๔ อีเมล์ tongtham.n@hotmail.com

สำนักพิมพ์แม่โพสพ